Doruk ile Bulut Tilkisi Puf: Gökkuşağı Dağı'na Yolculuk

Bir varmış bir yokmuş, gökyüzüne en yakın köyde Doruk adında meraklı ve cesur bir çocuk yaşarmış. Boynunda hep küçük kırmızı bir pusula taşırmış. Bir sabah bahçesinde tüyden yumuşacık bir top bulmuş: gümüş bulut tüylü, minik bir bulut tilkisi. 'Merhaba, ben Puf,' demiş yavru titreyerek. 'Uçmayı yeni öğreniyordum, rüzgâra kapıldım ve ailemi kaybettim. Onlar Gökkuşağı Dağı'nın tepesinde yaşıyor.' Doruk hemen eğilip onu usulca avuçlarına almış.

'Korkma küçük dostum, seni ailene götüreceğim,' demiş Doruk gülümseyerek. Sırt çantasına bir dilim ekmek, bir matara su koymuş. Puf'u yumuşak atkısının içine yerleştirmiş. Bulutların üstünde parıldayan Gökkuşağı Dağı'na doğru yola koyulmuşlar. Yol uzunmuş; dağ, yükseklerde tıpkı bir gökkuşağı gibi yedi renkle ışıldarmış. 'Birlikte başaracağız,' demiş Doruk, pusulasını göstererek. Puf'un minik kalbi biraz olsun ferahlamış.

İlk engel, iki bulutun arasına gerilmiş sallanan bir rüzgâr köprüsüymüş. Köprü esen yelle bir sağa bir sola savruluyormuş. Doruk'un ayakları titremiş. 'Ben... biraz korktum,' demiş usulca. Puf atkısından başını çıkarıp, 'Ben de. Ama korkularımızı paylaşırsak yarı yarıya küçülürler,' demiş. El ele, adım adım, birbirlerine cesaret vererek köprüyü geçmişler. Karşıya vardıklarında ikisi de sevinçle gülmüş.

Sonra süt gibi beyaz bir sise girmişler; önlerini bir karış göremiyorlarmış. Doruk pusulasına bakmış ama sis her yeri sarmış. O sırada Puf minik burnunu havaya kaldırmış: 'Ailemin kokusunu alıyorum, tatlı bir çiçek gibi. Beni izle!' Puf küçük kanatlarını çırparak yol göstermiş, Doruk da onun peşinden gitmiş. Böylece biri gözüyle, biri burnuyla, sisin içinden birlikte çıkmışlar.

En son, buz gibi parlayan kaygan bir yamaç kalmış. Doruk iki kez kaymış ama her seferinde Puf atkısıyla onu sarıp dengede tutmuş. Yamacın tepesine tırmandıklarında Puf sevinçle havalanmış: karşılarında gökkuşağı renkli bulut tilkileri onları bekliyormuş! Puf'un annesi koşup yavrusuna sarılmış, sonra da Doruk'a dönmüş. 'Cesur çocuk, oğlumu eve getirdin,' demiş yumuşacık sesiyle.

Puf'un ailesi Doruk'u yumuşacık kanatlarında usulca köyüne indirmiş. Doruk o geceyi hiç unutmamış. Sevgili çocuklar, Doruk ile Puf bize güzel bir şey öğretti: zorluklar ne kadar büyük olursa olsun, cesaret, azim ve yardımlaşmayla hepsinin üstesinden gelebiliriz. Korktuğumuz zamanlarda bile birbirimize destek olur, elimizi uzatırsak, en yüksek dağları bile birlikte aşarız. Yeter ki umudumuzu ve dostluğumuzu hiç bırakmayalım.