Nemi ve Yastık Kayığının Beş Sessiz Koyu
Sazlıdere’nin kıyısındaki sıcak oyuk evde minik su samuru Nemi yatağına girmiş, fakat kuyruğu hâlâ günün telaşıyla kıpır kıpırmış. Pencereden ayın suya bıraktığı gümüş yolu görmüş. Suyun yüzeyi gece kadar sakin ve pürüzsüzmüş. Kıyıda krem renkli Yastık Kayığı usulca sallanıyor, küreksiz olduğu hâlde onu bekliyormuş. Nemi lavanta tulumunu düzeltip yıldızlı gece başlığını takmış ve kayığa kıvrılmış. Kayık, Nemi’nin yavaş nefesiyle hareket etmiş. Her nefes verişte kıyı biraz uzaklaşmış, evinin sıcak ışığı güven veren küçük bir yıldız gibi geride kalmış.
Birinci koyda sazlar başlarını eğip suya ince halkalar çizmiş. Nemi burnundan yavaşça nefes almış, ağzından sanki bir tüyü uçurur gibi vermiş. Omuzları gevşeyince kayık da daha yumuşak sallanmış. Nemi kulaklarını da sakince dinlenmeye bırakmış. İkinci koyda gün boyunca duyduğu sesler minik kabarcıklar olarak suyun üstüne çıkmış: kahkahalar, tahta kapının gıcırtısı, uzaktaki ördekler. Nemi hiçbirini kovalamamış; her kabarcığın patlayıp sessizliğe karışmasını izlemiş. Gecenin sesleri artık büyük değil, uzaktan gelen nazik fısıltılarmış.
Üçüncü koyda nilüferler küçük yeşil yataklar gibi yan yana durmuş. Nemi önce patilerini, sonra kollarını, karnını ve kuyruğunu sırayla gevşetmiş. Bedeninin her bölümü Yastık Kayığı’na biraz daha ağır bırakılmış. Kayığın yumuşak kenarları onu sıcacık ve güvenle sarıyormuş. Dördüncü koyda günün düşünceleri soluk sarı yapraklara dönüşmüş. Yarım kalan oyun bir yaprağa, yarın soracağı soru başka bir yaprağa konmuş. Nemi, “Sabaha kadar yüzebilirsiniz,” demiş. Yapraklar telaş etmeden kıyıdaki güvenli sepete doğru süzülmüş.
Beşinci koy, ayın yuvarlak yansımasının altında büsbütün durgunmuş. Yastık Kayığı burada dönmeden, acele etmeden beklemiş. Nemi dört yavaş nefes saymış. Kalbi suyun yumuşak ritmine usulca uyuyormuş. Birinci nefeste alnı yumuşamış, ikincide çenesi gevşemiş, üçüncüde kuyruğu sakinleşmiş, dördüncüde göz kapakları ağırlaşmış. Suyun üstünde yalnız ay yolu, birkaç yıldız ve nilüfer gölgeleri varmış. Nemi uykunun hemen gelmesini zorlaması gerekmediğini anlamış; dinlenmek için sessizce yatmanın da bedenine iyi geldiğini hissetmiş.
Yastık Kayığı Nemi’yi yeniden oyuk evin kıyısına getirmiş. Nemi sıcak yatağına kıvrılmış ve başlığının ucundaki yıldızı yastığın yanına bırakmış. Dışarıdaki beş koy, sanki odasının çevresinde yavaşça nefes alıyormuş. Günün sesleri kabarcıklarda susmuş, düşünceleri yaprak sepetinde sabahı bekliyormuş. Nemi bedenini yatağa bırakıp son bir yumuşak nefes vermiş. O geceden sonra uyku geciktiğinde ona kızmamış; omuzlarını, patilerini ve kuyruğunu gevşetmiş, düşüncelerine dinlenecek bir yer göstermiş. Ay ışığı duvarda sessizce gezinirken Nemi huzurla uykuya dalmış.
