Yasemin'in Yeniden Oyun Atölyesi: Çocuk Masalı
Sekiz yaşındaki Yasemin, apartmanlarının depoya ayrılan küçük odasında tek tekeri çıkan bir oyuncak otobüs, kolu sökülmüş bez bebek ve kapağı kayıp bir tahta kutu bulmuş. Komşular eşyaları atmaya hazırlanıyormuş. Yasemin, “Belki bunların oyunu bitmemiştir,” demiş. Önce sahiplerinden izin almış, sonra arkadaşları Okan ile Sude'yi çağırmış. Apartman görevlisi Nihat Amca masayı temizleyip güvenli aletleri yerleştirmiş. Çocuklar kapıya yazı asmak yerine renkli bir düğme çelengi takmış; böylece Yeniden Oyun Atölyesi sessizce açılmış.
Üç arkadaş oyuncakları dikkatle incelemiş. Yıkanabilecek kumaşları ayrı sepete, tahta parçaları başka kutuya, yetişkin yardımı isteyen işleri kırmızı tepsiye koymuşlar. Nihat Amca gevşek vidaları sıkarken çocuklar zımpara gerektirmeyen yüzeyleri bezle silmiş. Okan, otobüse eski bir makaradan teker yapmayı önermiş. Sude, bez bebeğin kolunu kumaş kurdeleyle sağlamlaştırmış. Yasemin de kapaksız kutuya kartondan kanatlar eklemiş. Kutu bir anda gezegenler arasında uçan mor bir keşif aracına benzemiş.
Öğleden sonra atölyeye daha çok çocuk gelmiş. Kimi eksik yapbozunu, kimi boyası dökülen tahta hayvanını getirmiş. Yasemin her oyuncağın eskisi gibi görünmek zorunda olmadığını söylemiş. Eksik yapboz parçasının yerine çocuklar kendi resimlerini çizmiş; tahta zürafa gökkuşağı benekleri kazanmış. Fakat Okan otobüsü yarış arabasına, Sude ise kukla sahnesine dönüştürmek isteyince ikisi aynı anda konuşmaya başlamış. Yasemin kum saatini masaya koymuş; herkes bir dakika fikrini anlatmış, diğerleri sözünü kesmeden dinlemiş.
Sonunda otobüsün tekerleri korunmuş, çatısına çıkarılabilir bir kukla perdesi eklenmiş. Böylece hem yarış yapılabiliyor hem de yolculuk hikâyeleri oynanabiliyormuş. Çocuklar görevleri paylaşmış: biri parça seçmiş, biri renk uyumuna bakmış, biri de oyuncağı deneyip gevşek yer var mı kontrol etmiş. Keskin, elektrikli ya da sıcak aletlere yalnızca Nihat Amca dokunmuş. Günün sonunda rafta kusursuz görünmeyen ama her birinde farklı bir fikir taşıyan oyuncaklar sıralanmış. Yasemin, yamaların ve yeni renklerin oyuncakların macera izleri olduğunu düşünmüş.
Hafta sonunda apartman bahçesinde Yeniden Oyun Günü düzenlenmiş. Çocuklar onardıkları oyuncakları paylaşmış, küçülen kıyafetlerden kukla pelerinleri yapmış ve artık kullanmadıkları sağlam oyuncakları takas etmiş. Kimse bir oyuncağı almak zorunda değilmiş; isteyen yalnızca onunla oynayıp yerine bırakmış. Komşular çöpe gidecek eşyanın azaldığını görünce atölyeye kapaklı saklama kutuları hediye etmiş. Yasemin, en yeni oyuncağın her zaman en eğlenceli oyuncak olmadığını öğrenmiş. Bazen dikkat, hayal gücü ve iş birliği eski bir eşyaya yepyeni bir hikâye verebilirmiş. Atölyenin kapısı da her yeni fikre açık kalmış.
