Eren’in Yamuk Uçurtması: Birlikte Yapmanın Sevinci

Altı yaşındaki Eren, mahalle şenliği için kendi uçurtmasını yapmaya karar verdi. Renkli kumaş parçalarını kesti, iki çubuğu bağladı ve uzun bir kuyruk ekledi. Fakat uçurtmanın bir kanadı büyük, öteki kanadı küçük olmuştu. Eren onu kaldırınca uçurtma hemen yana devrildi. Parktaki çocukların uçurtmaları gökte dans ederken Eren kendi yamuk uçurtmasını çalının arkasına sakladı. ‘Hepsini tek başıma yapabilmeliydim,’ diye üzgünce düşündü.

Eren çubukları yeniden bağlamaya çalıştı ama düğüm daha da karıştı. O sırada Asya ile Bora onu ararken çalının yanına geldi. Asya, renkli kumaşı görünce ‘Bu şimdiye kadar gördüğüm en neşeli uçurtma!’ dedi. Bora da eğri çubukları dikkatle inceledi. Eren önce utanıp sessiz kaldı, sonra derin bir nefes aldı. ‘Uçmasını sağlayamıyorum. Bana yardım eder misiniz?’ diye sordu. İki arkadaşı da sevinçle yanına oturdu.

Asya iki kanadı üst üste getirip büyüklüklerini eşitledi; çünkü şekilleri karşılaştırmayı çok seviyordu. Bora sağlam düğümler atmayı dedesinden öğrenmişti, çubukları yeniden bağladı. Eren de kumaş parçalarını renkli yamalarla dikkatlice birleştirdi. Kimse uçurtmayı kusursuz yapmaya çalışmadı; herkes bildiğini paylaştı. Sonunda bir kanadı hâlâ biraz yuvarlak, kuyruğu da komik biçimde kıvrıktı ama uçurtma artık dengeliydi. Üçü eserlerine bakıp gururla gülümsedi.

İlk denemede uçurtma havalandı, iki tur dönüp yeniden çimlere indi. Eren’in kaşları çatılacak gibi oldu ama arkadaşları pes etmedi. Rüzgârın yönünü çimenlerden gözlediler ve kuyruğun hafif kaldığını fark ettiler. Asya iki kurdele ekledi, Bora ipi biraz kısalttı, Eren de doğru anda koşmayı denedi. Bu kez turuncu, mor ve turkuaz parçalar rüzgârla doldu; yamuk uçurtma kahkahalar eşliğinde göğe yükseldi.

Şenlikte herkes Eren’in uçurtmasını hemen tanıdı. Düzgün çizgileri yoktu ama güneş vurunca rengârenk bir kuşa benziyordu. Üç arkadaş ipi sırayla tuttu. Yanlarına, küçük uçurtması sürekli düşen Deniz adında bir çocuk geldi. Eren ona da yardım teklif etti. Hep birlikte kuyruğu uzatıp düğümü sağlamlaştırdılar. Bir süre sonra gökyüzünde iki uçurtma yan yana süzülüyordu. Eren, yardım aldıkça paylaşacak daha çok şeyi olduğunu fark etti.

Gün batarken çocuklar çimlere uzanıp uçurtmalarını seyrettiler. Eren artık yamuk kanattan utanmıyordu; o küçük eğrilik, birlikte çözüm buldukları günü hatırlatıyordu. ‘Yardım istemek yapamadığım anlamına gelmiyormuş,’ dedi. Asya, ‘Birlikte düşünmek daha çok fikir demek,’ diye karşılık verdi. Bora da gülerek düğümlerini gösterdi. O günden sonra Eren zorlandığında saklanmak yerine konuştu. Çünkü herkesin farklı bir becerisi vardı ve dostluk, bu becerileri aynı rüzgârda buluşturan görünmez bir ipti.