Can'ın Turuncu Uçurtması: Hayal Kırıklığıyla Baş Etmek
Dokuz yaşındaki Can, mahalle uçurtma günü için haftalarca turuncu bir uçurtma hazırlamıştı. Kuyruğuna mor, mavi ve yeşil kumaş parçaları bağlamış; gövdesine yazısız güneş biçimleri yapıştırmıştı. Parka vardığında rüzgâr ağaçları sertçe eğdi, görevli yetişkinler uçuşun güvenli olmadığını söyleyip etkinliği öğleden sonraya erteledi. Can'ın yüzü ısındı, elleri ip makarasını sıkıca kavradı. Bütün emeğinin boşa gittiğini düşünüp uçurtmayı çimenlere bırakmak istedi. Arkadaşı Zeliha yanına geldi, onu hemen neşelendirmeye çalışmadan sessizce bekledi.
Can önce yalnızca öfkelendiğini söyledi; sonra karnındaki ağırlığın beklediği şey olmayınca gelen hayal kırıklığı olduğunu fark etti. Zeliha, duygunun adını söylemenin onu küçültmediğini, neye ihtiyaç duyduğunu anlamaya yardım ettiğini anlattı. Birlikte ip makarasını güvenle çantaya koydular ve uçurtmayı düz bir örtünün üstüne yatırdılar. Can beş yavaş nefes alırken rüzgârı değil, nefesinin çıkışını dinledi. Omuzları gevşeyince hâlâ üzgün olduğunu, ama artık uçurtmayı kırmadan ve kimseye bağırmadan bir sonraki adımı düşünebildiğini söyledi.
Park görevlisi öğleden sonra rüzgârın azalabileceğini, fakat kesin söz veremeyeceğini açıkladı. Can yalnız beklemek yerine iki plan yaptı. Rüzgâr güvenli olursa uçurtmayı yetişkinlerle açık alanda uçuracaklardı; olmazsa kapalı çardakta küçük kâğıt rüzgârgülleri yapacaklardı. Can ve Zeliha uçurtmanın kuyruğunu kontrol ederken bir kumaş parçasının gevşediğini gördü. Onu yeniden bağladılar, ardından çardaktaki çocuklara renkli kâğıtları paylaştırdılar. Can'ın istediği gün değişmişti, fakat emek vermeye ve arkadaşlarıyla eğlenmeye devam edebilirdi.
Öğleden sonra rüzgâr yumuşadı, görevli renkli güvenlik bayrağını uygun duruma çevirdi. Çocuklar ağaçlardan uzaktaki açık alana geçti. Can uçurtmayı Zeliha'yla birlikte kaldırdı; turuncu gövde bir an yükseldi, sonra burnu aşağı indi. Can'ın hayal kırıklığı geri döndü. Bu kez makarasını sıkmak yerine durup duygusunun adını söyledi, kuyruğu inceledi ve iki kumaş parçasının yerini değiştirmeyi önerdi. İkinci denemede uçurtma dengelendi. Gökyüzüne yükselirken Can yalnız sonucu değil, sakin kalıp planını değiştirebilmesini de kutladı.
Akşam rüzgâr tekrar güçlenmeden bütün uçurtmalar güvenle indirildi. Can, kâğıt rüzgârgüllerini uçuş yapamayan küçük çocuklara hediye etti ve turuncu uçurtmasını dikkatle katladı. Eve dönerken günün ilk planındaki gibi gitmediğini, yine de güzel anlarla dolduğunu düşündü. Hayal kırıklığının yanlış bir duygu olmadığını öğrenmişti; bu duygu, onun için önemli bir şeyin değiştiğini söylüyordu. Adını koymak, bedenini sakinleştirmek, güvenilir bilgiyi dinlemek ve yeni bir plan kurmak ona yardımcı olmuştu. Can artık sabrın üzülmemek değil, üzgünken kendine ve başkalarına özen gösterebilmek olduğunu biliyordu.
