Zeyno ile Gölge Kuklalarının Büyük Gösterisi

Yağmurlu bir cumartesi günü Zeyno, mahalle kültür evindeki büyük karton kutuyu, beyaz çarşafı ve el fenerlerini görünce bir gölge kuklası gösterisi yapmayı önermiş. Arkadaşları Can, Melis ve Arda hemen kabul etmiş. Zeyno resim çizmeyi seviyor ama kalabalık karşısında konuşurken heyecanlanıyormuş. Can tekerlekli sandalyesiyle ışıkları yönetmek, Melis hayvan sesleri çıkarmak, Arda da öyküyü anlatmak istemiş. Herkes aynı anda fikir söyleyince odada neşeli ama karışık bir uğultu başlamış. Zeyno önce büyük bir kâğıda tüm görevleri şekillerle çizmeyi düşünmüş.

Çocuklar sırayla bir renkli düğme seçmiş; düğme kimdeyse o fikrini anlatmış, diğerleri dinlemiş. Gösterinin konusu, yağmurda evini arayan küçük bir kaplumbağa olmuş. Zeyno kartondan kaplumbağa, ağaç ve şemsiye kuklaları kesmiş; keskin makası görevli öğretmen kullanmış. Can el fenerlerini alçak bir masaya güvenle sabitlemiş. Melis yağmur için parmaklarını davula hafifçe vurmuş. Arda uzun cümleleri unutabileceğini söyleyince öyküyü beş kısa sahneye bölmüşler. Böylece herkesin görevi anlaşılır ve rahat bir hâle gelmiş.

İlk provada kaplumbağanın gölgesi çok küçük, ağacınki ise bütün çarşafı kaplayacak kadar büyük çıkmış. Melis bunu görünce gülmüş, fakat Zeyno çizimlerinin kötü olduğunu sanıp sessizleşmiş. Can kuklaların ışığa yaklaşıp uzaklaştıkça boylarının değiştiğini göstermiş. Melis de Zeyno'dan özür dileyip gölgenin sürprizine güldüğünü açıklamış. Birlikte doğru uzaklıkları renkli bantlarla işaretlemişler. Arda her sahnenin başlamasını beklemek için elini kalbine koyan sessiz bir işaret seçmiş. İkinci provada ışık, ses, anlatım ve kuklalar birbirini acele ettirmeden buluşmuş.

Gösteriden az önce yağmur hızlanmış ve kültür evinin elektrikleri kısa süreliğine kesilmiş. Çocuklar üzülmüş, sonra Can pille çalışan el fenerlerinin hâlâ hazır olduğunu fark etmiş. Pencerelere güvenli biçimde koyu perdeler çekilmiş, seyirciler minderlerini çarşafın karşısına taşımış. Zeyno'nun elleri heyecandan titreyince arkadaşları onunla üç yavaş nefes almış. İlk kaplumbağa gölgesi belirdiğinde Zeyno konuşmak zorunda olmadığını, çizdiği kuklanın zaten öykünün bir bölümünü anlattığını anlamış. Elleri sakinleşmiş ve gösteri devam etmiş.

Kaplumbağa sonunda arkadaşlarının tuttuğu yaprak şemsiyenin altında evine ulaşmış. Perde arkasındaki çocuklar selam verince salon alkışla dolmuş. Seyirciler en çok kimin görevinin önemli olduğunu sorunca Zeyno gülümsemiş: Işık olmasa gölge, kukla olmasa kahraman, ses olmasa yağmur, anlatım olmasa yolculuk eksik kalırmış. Çocuklar ertesi hafta yeni bir gösteri için görevleri değiştirmeye karar vermiş; isteyen sahnede, isteyen perde arkasında çalışabilecekmiş. Zeyno, cesaretin her zaman yüksek sesle konuşmak değil, kendi katkısına güvenmek ve başkalarının yerini de açmak olduğunu öğrenmiş.