Ponçik ve Yıldızlı Uyku: Uykuya Kıyamayan Minik Kirpi

Gece usulca ormanın üzerine inmiş, gökyüzü lacivert ve yumuşak bir yorgan gibi her yeri örtmüştü. Yumuşacık yaprakların arasındaki minik yuvasında, tombul kirpi yavrusu Ponçik, mışıl mışıl uyumak yerine gözlerini kocaman açmış öylece duruyordu. Ay ışığı yaprakların arasından süzülüyor, çevredeki her şey sütlü ve tatlı bir aydınlıkla ışıldıyordu. Ponçik küçük burnunu havaya kaldırdı, uykulu ormanın fısıltısını dinledi ama bir türlü uykuya kıyamadı.

Annesi yavaşça yanına sokulup "Hadi yavrum, artık gözlerini kapatma vakti geldi" dediğinde, Ponçik minik burnunu buruşturdu. "Ama anne," diye fısıldadı endişeyle, "ben uyursam kocaman, parlak ayı kaçırırım. Uyursam pırıl pırıl yıldızları göremem. Ya ben uyurken hepsi sessizce gidiverirse?" Küçük kirpi, gökyüzünü kaçıracağından öyle korkuyordu ki, tombul bedenini yaprakların arasında bir o yana bir bu yana çeviriyor, bir türlü rahatlayamıyordu.

Annesi tatlı tatlı gülümsedi ve yumuşacık bir sesle "Sana küçük bir sır öğreteyim mi?" dedi. "Önce burnundan yavaşça, uzun uzun nefes al... tıpkı bir çiçeği koklar gibi." Ponçik derin bir nefes çekti, minik göğsü bir balon gibi usulca şişti. "Şimdi de ağzından yavaşça ver, ılık bir rüzgâr gibi." Ponçik nefesini bıraktıkça küçük omuzları gevşedi, içindeki kaygı da o yumuşacık nefesle birlikte gecenin içine karışıp gitti.

"Şimdi de gözlerini usulca kapat," diye mırıldandı annesi, sesi tıpkı bir ninni kadar yumuşaktı. "Gözlerin kapalıyken de yıldızları hayal edebilirsin. Bak, işte biri parlıyor, işte bir tanesi daha, işte bir tane daha..." Ponçik önce minik ayaklarını, sonra tombul karnını, en sonunda küçük dikenlerini tek tek gevşetti. Bedeni yumuşak yaprak yastığa gömüldükçe, kendini sanki bir bulutun üzerinde salınıyormuş gibi hissetti; içi sımsıcak bir huzurla doldu.

Yavaş yavaş, Ponçik'in göz kapakları ağırlaşmaya başladı. Bir kez esnedi, sonra bir kez daha esnedi; minik burnu uykuyla hafifçe titredi. Ay ışığı hâlâ oradaydı, yıldızlar hâlâ gökyüzünde göz kırpıyordu, ama artık hiçbiri kaçıp gitmemişti. Gökyüzü, tıpkı annesi gibi büyük bir sabırla onun başında bekliyordu. Ponçik'in nefesi derinleşti, tombul bedeni bir tüy kadar hafifledi ve yaprakların arasına gömüldü.

Ve işte Ponçik, mışıl mışıl, tatlı bir uykuya daldı. Rüyasında ay ile yıldızlar ona gülümsüyor, "Biz hep buradayız minik dostumuz, sen rahatça uyu," diye fısıldıyorlardı. O gece Ponçik güzel bir şey öğrendi: sevdiklerimiz ve gökyüzü hep yerli yerinde kalır, hiçbir yere gitmez; derin bir nefes alıp bedenimizi usulca gevşetince, bizi tatlı ve huzurlu bir uyku bekler. İyi geceler Ponçik, iyi geceler minik kirpi.