Naz'ın Boya Kalemleri: Paylaşmayı Öğreten Sıcacık Bir Masal

Bir varmış bir yokmuş, rengârenk bir anaokulunun neşeli oyun köşesinde Naz adında, biraz utangaç ama tatlı mı tatlı bir kız yaşarmış. Naz'ın dünyada en sevdiği şey, annesinin ona aldığı ışıl ışıl boya kalemleriymiş. Onları küçük hasır sepetinde taşır, kimsecikler dokunmasın diye kıskançlıkla saklarmış. 'Bunlar yalnızca benim,' dermiş usulca ve sepetini her zaman sımsıkı kucağına bastırırmış. Kalemleri o kadar çok severmiş ki, bir tanesini bile başkasına vermeye kıyamazmış.

O sabah sınıfa yeni bir arkadaş gelmiş: Ayla adında, gülümsemesi güneş gibi ışıldayan bir kızmış. Ayla masaya oturup resim yapmak istemiş ama önünde yalnızca soluk gri bir kurşun kalem varmış. Çevresine umutla bakınmış, sonra çekine çekine Naz'ın yanına yaklaşmış. 'Kırmızı kalemini bir dakikacık ödünç alabilir miyim? Anneme kocaman bir kalp çizmek istiyorum,' demiş tatlı bir sesle. Naz ise cevap vermek yerine sepetini biraz daha kendine çekmiş.

Naz'ın içi bir tuhaf olmuş. 'Ya kalemim kırılırsa, ya bana geri vermezse?' diye kaygıyla düşünmüş. Başını iki yana sallayıp 'Olmaz, bunlar benim kalemlerim,' demiş yavaşça. Ayla'nın parlak gözleri hafifçe dolmuş, hiçbir şey demeden sessizce kendi köşesine dönmüş. Naz bütün kalemleriyle tek başına kalmış. Sepeti dopdolu olsa da, oyun nedense hiç eğlenceli gelmemiş ona. Köşesinde boynu bükük, yapayalnız oturup kalmış.

Az sonra öğretmeni Sevgi Hanım gülümseyerek yanına oturmuş. 'Naz'cığım,' demiş yumuşacık bir sesle, 'bir şeyi paylaşınca o eksilmez, tam tersine çoğalır. Sen bir gülümseme paylaşırsın, sana iki gülümseme geri döner.' Naz, Ayla'nın bomboş duran beyaz kâğıdına uzun uzun bakmış. Sonra derin bir nefes almış, sepetinden kıpkırmızı kalemini almış ve minik parmaklarıyla Ayla'ya uzatmış. 'Al,' demiş utana sıkıla, 'istersen birlikte çizelim mi?'

Ayla'nın yüzü bir anda pırıl pırıl aydınlanmış. İkisi yan yana oturmuş; Naz kırmızıyı, Ayla sarıyı kâğıda sürmüş. Derken mavi, yeşil ve mor kalemler neşeyle elden ele dolaşmaya başlamış. Birlikte kocaman bir gökkuşağı, rengârenk çiçekler ve gülümseyen bir güneş çizmişler. Tatlı kahkahaları bütün sınıfı sarmış. Naz, kalemlerini paylaştıkça oyunun kat kat daha keyifli olduğunu ve yepyeni, cana yakın bir arkadaş kazandığını görmüş.

O gün Naz çok değerli bir şey öğrenmiş: Paylaşmak hiçbir şeyi eksiltmezmiş; tam tersine sevgiyi, neşeyi ve arkadaşlığı kat kat çoğaltırmış. İnsan ne kadar çok paylaşırsa, ona da o kadar çok gülümseme ve mutluluk geri dönermiş. O günden sonra Naz sepetini herkese açık tutar, 'Gelin, hep birlikte çizelim!' diye sevinçle seslenirmiş. Ve böylece anaokulunun en mutlu, en çok sevilen çocuğu oymuş.