Mina'nın Üç Farklı Taburesi: Adil Olmayı Öğrenmek
Dokuz yaşındaki Mina, mahalle kitaplığının duvarına büyük bir mevsimler resmi yapmak için arkadaşları Aras ve Ela'yla buluştu. Duvarın üst kısmına bulutlar, ortasına ağaçlar, altına çiçekler çizilecekti. Mina depodan aynı boyda üç mavi tabure getirip herkese birer tane verdi. Bunun adil olduğundan emindi. Uzun boylu Aras bulutlara kolayca ulaştı; daha kısa olan Ela'nın fırçası dallara yetişmedi. Dengesini korumak için koltuk değneği kullanan Can ise tabureye çıkmak yerine oturarak boyamak istiyordu.
Mina önce, herkes aynı aracı aldığına göre sorunun çözüldüğünü düşündü. Ela parmak uçlarında yükselince boya kabı sallandı; Can da diz hizasındaki çiçeklere uzanırken yoruldu. Kütüphaneci Sibel, işi durdurup çocuklara neye ihtiyaç duyduklarını sordu. Ela daha yüksek ama geniş basamaklı bir destek istedi. Can, tekerlekleri kilitlenen sağlam bir çalışma sandalyesi ve boyaların yanına gelmesini istedi. Aras ise yüksek bölümü bitirdikten sonra diğerlerine malzeme uzatabileceğini söyledi. Mina, aynı şeyin her kişiye aynı kolaylığı sağlamadığını o anda fark etti.
Çocuklar yetişkin yardımıyla üç farklı çalışma noktası kurdu. Aras alçak mavi tabureyi kullandı. Ela için korkuluklu, geniş basamaklı sarı platform getirildi. Can'ın sağlam yeşil sandalyesinin yanına fırçaları tutan döner bir sehpa yerleştirildi. Herkes aracını kendi seçti; kimse adına karar verilmedi. Mina boya kaplarını erişilecek yüksekliklere dizdi ve yerleri kaymasın diye lastik örtüler serdi. Artık bulutlar, ağaçlar ve çiçekler aynı anda ilerliyor, hiç kimse geride kalmıyordu.
Resmin ortasındaki dört mevsim ağacı için herkes ayrı bir fikir verdi. Aras beyaz kar dallarını, Ela turuncu sonbahar yapraklarını, Can tekerlek izlerini andıran kıvrımlı bahar yollarını çizdi. Mina da yaz çiçeklerinin renklerini karıştırdı. Bir ziyaretçi, neden bütün çocukların aynı tabureyi kullanmadığını sorunca Mina gülümsedi. Adaletin herkese aynı şeyi vermek değil, aynı çalışmaya güvenle ve gerçekten katılabilmeleri için ihtiyaçlarını dinlemek olduğunu anlattı. Mavi tabure, sarı platform ve yeşil sandalye yan yana durunca bu düşünce resim kadar renkli görünüyordu.
Gün sonunda çocuklar duvarın önüne geçip eserlerini seyrettiler. Kimsenin bölümü ötekinden daha önemli değildi; farklı araçlar kullanmış olsalar da resim ancak hepsi katkıda bulunduğu için tamamlanmıştı. Mina depoya yalnız üç eş tabure bırakmak yerine erişilebilir araçların resimli listesini hazırladı ve her etkinlikten önce katılanlara neye ihtiyaç duyduklarını sormayı önerdi. Sibel bu fikri kitaplığın etkinlik kutusuna ekledi. O günden sonra çocuklar, adil bir çözüm kurmanın ilk adımının varsaymak değil, saygıyla sormak ve cevabı dikkatle dinlemek olduğunu unutmadılar.
