İdil'in Turkuaz Fikir Jetonu: Fikrini Değiştirmeye Saygı Duymak

Mahalle sanat atölyesinde deniz temalı bir sergi hazırlanıyordu. İdil mor kil balina, arkadaşı Umut ise kanatları turuncu benekli küçük bir kil martı yapmıştı. Umut önce martısının açık mavi rafta sergilenmesine sevinerek izin verdi. İdil de iki eserin yan yana duracağı bir dalga kaidesi tasarladı. Sergiden bir gün önce Umut martıyı eline alınca yüzü gerildi. “Onu kalabalığın görmesini artık istemiyorum,” dedi. İdil'in içi bir anda sönmüş gibi oldu; emek verdiği kaidenin yarısı boş kalacaktı.

İdil, “Ama dün evet demiştin,” diye karşılık verdi. Umut başını eğip martıyı göğsüne yaklaştırdı. Öğretmen Sibel aralarına pürüzsüz turkuaz fikir jetonunu koydu. Atölyede bu jeton, birinin kararını yeniden düşünmek istediğini anlatıyordu. Sibel, onayın bir kapı gibi olduğunu; açılmış olsa bile kişinin sonra kapatabileceğini söyledi. İdil kızgınlığını saklamak zorunda değildi, fakat Umut'u utandırmadan anlatabilirdi. Üç yavaş nefes aldı ve “Planım değiştiği için hayal kırıklığına uğradım, ama martı senin,” dedi. Umut'un omuzları biraz gevşedi.

İdil boş kaideye bakınca aklına ilk gelen, Umut'u ikna etmeye çalışmaktı. Sonra jetonu avucunda çevirdi ve başka çözümler düşündü. Kaideye kâğıttan köpük dalgaları ekleyebilir, balinanın yanına ortak malzeme kutusundan küçük bir deniz feneri koyabilir ya da boşluğu serginin ziyaretçileri için yapım alanı bırakabilirdi. Umut, martısını eve götürmek istediğini ama dalga boyamaya yardım edebileceğini söyledi. İdil bu yeni teklifi kabul etti. Birlikte süngerlerle açık mavi ve turkuaz dalgalar bastılar; martı masanın güvenli köşesinde sahibini bekledi.

Sergi sabahı mor balina köpük dalgaların ortasında tek başına ama eksik görünmeden duruyordu. Yanındaki boş bölümde çocuklar küçük kâğıt balıklar yapıp denize ekledi. İdil ziyaretçilerin her yeni balıkla kaideyi değiştirmesini izlerken planının bozulmadığını, başka bir biçime dönüştüğünü fark etti. Umut kalabalıkta rahatlayınca martısını çantasından çıkardı, fakat yine de rafa koymadı; yalnız İdil'e yakından gösterdi. İdil “İstersen geri kaldırabilirsin,” dedi. Umut gülümsedi ve martıyı çantasına özenle yerleştirdi. Kararın kendisine ait olması onu güvende hissettirmişti.

Atölye kapanırken Öğretmen Sibel turkuaz jetonu yeniden masadaki küçük kaseye bıraktı. İdil, kaidesine eklenen kâğıt balıkları saymak yerine her çocuğun farklı fikrini inceledi. Umut da eve götürdüğü martının fotoğrafını paylaşmadan önce ailesine soracağını söyledi. İdil o gün, bir arkadaşın önce verdiği izni sonra değiştirebileceğini öğrendi. Hayal kırıklığı gerçekti, ama bu duygu başkasının kararını elinden almıyordu. İyi arkadaşlık, zoraki bir “evet” toplamak değil; duyguları dürüstçe söyleyip güvenli bir “hayır”ın yanında yeni ve güzel bir yol bulabilmekti.