Kuki ve Nilüfer Gölünün Son Halkası
Nilüfer Gölü’nün kıyısındaki söğüt kovuğunda yaşayan küçük fındık faresi Kuki, akşam yatağına uzandığında suyun hâlâ kıpırdadığını gördü. Gündüz esen rüzgâr dinmişti ama gölün ortasında ince bir dalga halkası genişliyor, kıyıya değince yenisi doğuyordu. Kuki turkuaz atkısını omzuna aldı. “Son halka kaybolmadan uyuyamam,” diye düşündü. Gölün çevresinde kısa bir yürüyüş yapıp suyun neden hâlâ fısıldadığını dinlemeye karar verdi; adımlarını söğüt yaprakları kadar hafif attı.
İlk durakta yaşlı kurbağa Momo, nilüfer yaprağının üstünde gözlerini yarı kapatmıştı. Her nefes verdiğinde yaprak biraz alçalıyor, çevresine küçücük bir halka yayıyordu. Kuki halkayı durdurmak için yaprağı tutmak istedi, ama Momo gülümseyip gölün de nefes alır gibi hareket ettiğini söyledi. Birlikte üç yavaş nefes aldılar. Kuki omuzlarının gevşediğini fark etti. Kurbağanın halkaları bitmedi; yalnızca araları uzadı. Kuki, sessizliğin hiç ses olmaması değil, sesler arasında geniş bir dinlenme yeri bulunması olduğunu düşündü.
Kuki kamışların yanına geldiğinde iki küçük su kuşu tüylerini düzeltiyordu. Kanatlarını son kez silkelediklerinde suya yumuşak damlalar düştü. Kuşlar başlarını kanatlarının altına sokup uyuyunca damla sesleri kesildi, fakat uzakta bir balık kuyruğunu usulca çevirdi. Yeni halkalar ay ışığını ince gümüş çizgilere böldü. Kuki onları saymak yerine her halkayla biraz daha yavaş yürüdü. Patikadaki lavanta kokusunu duydu, serin toprağı pençelerinde hissetti ve göz kapakları ağırlaşmaya başladı.
Gölün öbür ucunda ay, suya yuvarlak bir pencere gibi düşmüştü. Kuki son sandığı halkanın ardından başka bir halkanın geldiğini görünce önce şaşırdı. Sonra söğüt dalından düşen tek yaprağın suya dokunduğunu fark etti. Yaprak halkayla birlikte usulca dönüyor, acele etmeden kıyıya yaklaşıyordu. Kuki onu kurtarmaya çalışmadı; gölün taşımasına izin verdi. Turkuaz atkısını biraz sıkıca sarıp kendi kalbinin düzenli vuruşunu dinledi. Her vuruş, eve dönen küçük bir adım gibi sakindi.
Kuki kovuğuna vardığında gölde hâlâ belli belirsiz halkalar vardı. Artık onların bitmesini beklemesi gerekmediğini biliyordu. Yatağına kuru otlardan yapılmış yumuşak yorganını çekti; dışarıda Momo’nun seyrek nefesi, kamışların ince hışırtısı ve kıyıya ulaşan suyun nazik sesi birbirine karıştı. Kuki gözlerini kapatınca son halka ay ışığında genişledi, sonra geceye karıştı. Dinlenme, gölü durdurmakla değil, onun yavaş ritmine güvenmekle gelmişti. Küçük fındık faresi huzurla uykuya daldı. Kıyıdaki minik ateşböcekleri de ışıklarını birer birer kıstı; kovuğun tavanındaki gölgeler iyice yumuşadı, bütün göl Kuki ile birlikte sessizce dinlendi.
