Pofi ve Kutup Işığının Beş Yumuşak Rengi
Kuzey denizinin kıyısında, karların pamuk gibi göründüğü sessiz bir koyda minik fok Pofi yaşıyordu. O gece buzlar usulca çıtırdıyor, dalgalar kıyıya yumuşakça dokunuyordu; ama Pofi'nin uykusu bir türlü gelmiyordu. Gün içinde yeni bir buz kaydırağında defalarca kaymış, zihni hâlâ oyunları düşünüyordu. Lavanta moru atkısını burnuna kadar çekip annesine sokuldu. Annesi gökyüzünü gösterdi. "Kutup ışığının beş yumuşak rengini yavaşça izlersen bedenin dinlenme vaktini hatırlar," dedi. Pofi ilk derin nefesini aldı.
Gökyüzünde önce nane yeşili bir şerit belirdi. Pofi nefes alırken şerit genişliyor, verirken ince bir tül gibi kıvrılıyordu. Minik fok, yüzgeçlerini gevşetti ve gün boyunca yüzdüğü uzun mesafeleri düşünmeyi bıraktı. Gökteki yıldızlar acele etmeden parlıyor, koyu sessizce bekliyordu. Yeşil ışık sanki "Şimdi buradasın, güvendesin," diyordu. Pofi dalgaların bir gelip bir giden düzenini dinledi; nefesi de aynı yumuşak düzene kavuşunca göz kapakları biraz ağırlaştı.
Ardından lavanta moru ve buz mavisi renkler gökte yan yana süzüldü. Pofi mor renkte günün neşeli oyunlarını, mavide ise sessiz koyu düşündü. Aklına gelen her düşünceyi küçük bir kar tanesi gibi hayal etti; onu tutmaya çalışmadan rüzgâra bıraktı. Bazı taneler hızla, bazılarıysa salınarak uzaklaşıyordu. Omuzları ve karnı gevşedi. Annesinin sıcak yanı, altındaki kar yatağı ve uzaktan gelen balina şarkısı ona gece boyunca yalnız olmadığını fısıldıyordu.
Dördüncü renk şeftali pembesiydi; ufka sıcak bir gülümseme gibi yayıldı. Pofi o gün kendisine yardım eden martıya teşekkür ettiğini hatırladı, sonra kalbinde minicik bir sıcaklık hissetti. Bu sıcaklık, soğuk gecede küçücük bir fener gibiydi. Beşinci renk inci beyazıydı ve yıldızların arasına serildi. Pofi beş yavaş nefes saydı: her alışta karnı nazikçe yükseldi, her verişte yatağına biraz daha yerleşti. Koy artık daha da sessiz, gece daha da yumuşak görünüyordu.
Renkler solmadı; yalnızca Pofi'nin rüyalarına girecek kadar hafifledi. Annesi atkısının ucunu düzeltti, burnuna küçük bir öpücük kondurdu. Pofi son kez dalgayı dinledi ve gözlerini kapattı. Nefesi sakin, yüzgeçleri gevşek, kalbi güvendeydi. Annesinin düzenli nefesi de ona sessiz bir uyku şarkısı olmuştu. Yarınki oyunların sabahı bekleyebileceğini artık biliyordu. Kar yatağı bedeninin şeklini almış, atkısı yanağını yumuşacık ısıtmıştı. Kutup ışığının beş rengi ona her düşüncenin geçip gidebileceğini, dinlenmenin de günün önemli bir parçası olduğunu öğretmişti. Birkaç dakika sonra koyda, dalgaların sesine karışan tatlı bir fok uykusu başlamıştı.
