Pofuduk ve Ay Işığı Yorganı: Huzurlu Uyku Masalı

Fısıltı Ormanı’nda akşam olunca yapraklar yavaşça susar, dere taşlara ninni söylerdi. Küçük kirpi Pofuduk yatağına girmişti ama gün boyunca gördüğü kelebekleri, topladığı yaprakları ve yarın oynayacağı oyunları düşünmekten gözlerini kapatamıyordu. Penceresine konan Uykucu adlı baykuş, gece beresini düzeltti. “Aklındaki düşünceler bugün çok hareketli,” dedi. “Onları kovalamayalım. Gel, ormana ay ışığından bir uyku yorganı örelim; her ilmeği sakin bir nefesle yapalım.”

Pofuduk ile Uykucu sessiz patikaya çıktılar. Ay, gökyüzünde ince bir süt kâsesi gibi parlıyordu. Uykucu, “Burnundan çiçek koklar gibi yavaşça nefes al,” dedi. Pofuduk lavantaların kokusunu içine çekerken karnının yumuşakça yükseldiğini hissetti. “Şimdi sıcak çorbaya üfler gibi uzun uzun ver.” Pofuduk nefesini bırakınca omuzları gevşedi. Ay ışığından ince bir iplik lavantaların üzerine indi. Her sakin nefeste iplik uzuyor, Pofuduk’un önünde pırıltılı bir yumak oluyordu.

Önce sincap ailesinin yuvasına uğradılar. Minik sincaplar kuyruklarını yastık yapmıştı ama rüzgâr dalları gıdıklıyordu. Pofuduk ay ipliğini dalların arasından geçirdi; Uykucu kanadıyla yumuşak düğümler attı. Sonra tavşanların çimen yatağını, kurbağaların nilüfer kıyısını ve salyangozun yosunlu taşını örttüler. Her durakta orman sakinleşti. Pofuduk pençelerini bir an sıkıp bıraktı, sonra bacaklarını gevşetti. Bedeni ağırlaşırken düşünceleri gökte uzaklaşan küçük bulutlara dönüştü.

Yorgan büyüdükçe ay ışığı keskin değil, sıcak bir gece lambası gibi oldu. Pofuduk, günün en güzel anını düşündü: öğleden sonra bir kelebeği yağmurdan korumuştu. Sonra yapamadığı bir oyunu hatırladı ve onu da yarına bırakmaya karar verdi. Uykucu, “Her düşüncenin şimdi çözülmesi gerekmez,” diye fısıldadı. “Bazıları sabah ışığını bekleyebilir.” Pofuduk düşüncelerini görünmez sepetlere koydu; teşekkür ettiklerini altın sepete, yarına bıraktıklarını mavi sepete yerleştirdi.

Son ilmek Pofuduk’un küçük evinin çatısına ulaştı. Ormanın tamamı ay ışığı yorganının altında usulca nefes alıyordu. Pofuduk yatağına kıvrıldı; atkısını gevşetti, burnundan yavaşça nefes aldı ve uzun uzun verdi. Uykucu pencerenin yanına konup kanadını kalbinin üzerine koydu. “Güvendesin, bugün bitti, şimdi dinlenme zamanı,” dedi. Pofuduk’un gözleri ağırlaştı. Uykuya dalmadan önce, sakin nefeslerin bedeni dinlendirdiğini ve yarına bırakılan düşüncelerin sabah daha hafif göründüğünü anladı. Ertesi akşam Pofuduk, uyumadan önce ayaklarından alnına kadar bütün bedenini sırayla gevşetti. Üç sakin nefes aldı, günün güzel anı için teşekkür etti ve yarına kalabilecek düşünceleri mavi sepetine bıraktı. Çok geçmeden derenin ninnisiyle tatlı bir uykuya daldı. Sabah yenilenmiş, dinç ve gülümseyerek uyandı.