Mina'nın Tersine Uçan Uçurtması
Renkli Evler Mahallesi’nde her yaz büyük bir uçurtma şenliği yapılırdı. Mina, günlerce uğraşıp Kıpır adını verdiği turkuaz uçurtmasını hazırladı. Fakat şenlik sabahı herkesin uçurtması göğe yükselirken Kıpır sağa gitmesi gerektiğinde sola, yukarı çıkması gerektiğinde yere yakın uçuyordu. Bazı çocuklar gülünce Mina’nın yanakları ısındı. Uçurtmasını çantasına koymayı düşündü. Arkadaşı Eren ipi inceledi ve “Belki Kıpır bozuk değil; bize farklı bir şey anlatıyordur,” dedi.
Mina, Eren ve Suna boş basketbol sahasında denemeler yaptılar. Rüzgârın yönünü kurdeleyle ölçtüler, çıtaların uzunluklarını karşılaştırdılar ve ipin bağlandığı noktayı gözlemlediler. Kıpır’ın bir yanındaki çıtanın biraz daha ağır olduğunu fark ettiler. Mina, “Onu diğer uçurtmalar gibi yapmak yerine bu özelliği kullanabilir miyiz?” diye sordu. Suna, iki kısa kuyruğun yerini değiştirince Kıpır havada keskin ama düzenli dönüşler yaptı. Üç arkadaş, uçurtmanın ters hareketlerinin aslında eşsiz bir dans olabileceğini gördü.
Şenlik alanına döndüklerinde ani bir rüzgâr çıktı. Küçük Aras’ın gökkuşağı uçurtması bir ağacın alt dalına dolandı. Büyük uçurtmalar dala yaklaşamıyor, ipleri birbirine karışıyordu. Mina, Kıpır’ın sola kıvrılan hareketini kullandı; Eren rüzgârı izledi, Suna ipin uzunluğunu ayarladı. Kıpır dalın çevresinde nazikçe dönüp takılı ipi yukarı kaldırdı. Aras kendi makarasını yavaşça çekince gökkuşağı uçurtması kurtuldu. Az önce gülen çocuklar bu kez hayranlıkla alkışladı.
Mina alkıştan çok, herkesin bir fikrinin işe yaramasına sevindi. Çocukları büyük bir daireye çağırdı. Kimi kuyrukları düzeltti, kimi rüzgâr kurdeleleri hazırladı, kimi küçüklerin makaralarını tuttu. Sonra farklı uçurtmalarla bir gökyüzü dansı tasarladılar: uzun kuyruklular dalga çiziyor, yuvarlak uçurtmalar yükselip alçalıyor, Kıpır ise aralarında mercan renkli dönüşler yapıyordu. Gökyüzü, birbirine benzemeyen şekillerin birlikte oluşturduğu kocaman bir resme dönüştü.
Jüri Mina’ya “En Yükseğe Uçan” kurdelesi vermedi; bunun yerine bütün çocuklara “Birlikte Çözüm Üreten Takım” rozeti sundu. Mina rozetini Kıpır’ın makarasına bağladı ama asıl ödülünü çoktan almıştı: Uçurtmasının farklı hareketinden utanmıyordu. Şenlikten sonra basketbol sahasına bir deneme köşesi kurdular; isteyen herkes fikrini güvenle test edebiliyordu. Mina o gün öğrendi ki farklılık bir kusur değildir. Merakla bakıldığında yeni bir yeteneğe, iş birliğiyle de herkese yarayan bir çözüme dönüşebilir. Ertesi hafta deneme köşesine herkes evinden farklı malzemeler getirdi. Çocuklar başarısız olan tasarımlara bile gülmeden baktı, ne öğrendiklerini anlattı ve yeniden denedi. Kıpır’ın ters dönüşü, mahallenin en sevilen şenlik hareketi oldu. Mina bunu gururla izledi.
