Ada'nın Kayıp Kahkaha Kutusu
Ada, yağmurlu günlerde bile gülebilmek için yıldız çıkartmalı turkuaz bir Kahkaha Kutusu yapmıştı. İçine Efe'nin komik bilmecesini, Zeynep'in kâğıttan bıyığını ve kendi uydurduğu ters yürüyüş oyununu hatırlatan resimler koymuştu. Bir pazar sabahı kutuyu rafında bulamayınca odanın neşesi de sanki onunla birlikte kayboldu. Ada yatağın altına, dolaba ve oyuncak sepetine baktı. Sonra somurtarak parka gitti. Efe ile Zeynep onu görünce hemen oyuna çağırdı, fakat Ada'nın canı hiçbir şey yapmak istemiyordu.
Efe peş peşe üç bilmece sordu; Ada gülmeyince sesini daha da yükseltti. Zeynep kâğıttan bıyığı takıp zıpladı; bu da işe yaramadı. Ada sonunda “Kutum kayboldu ve içindeki neşem de gitti,” dedi. Arkadaşları şaka yapmayı bırakıp yanına oturdular. Efe, “Üzgün olman normal,” derken Zeynep, “İstersen önce seni dinleyelim,” diye ekledi. Ada kutuyu en son dün gördüğünü, küçük kuzeni gelince odasını aceleyle topladığını anlattı. Konuştukça içindeki düğüm biraz gevşedi.
Üç arkadaş eve dönüp aramayı oyuna çevirdi. Efe “yüksek yerler dedektifi”, Zeynep “çekmeceler uzmanı”, Ada da “dün olanları hatırlama kaptanı” oldu. Aradıkları her yerde komik ama işe yarar bir iz buldular: oyuncak sepetinde tek bir çorap, kitapların arasında tahta kaşık, yastığın altında mor boya kalemi. Bu küçük karışıklıklar Ada'nın ağzının kenarını kıpırdattı. Sonunda kuzeninin oyuncak trenine yol açmak için bazı eşyaları büyük karton kaleye taşıdığını hatırladı. Üçü salona doğru koştular.
Karton kalenin kapısı sıkışmıştı. Çocuklar çekiştirmek yerine birlikte düşündüler. Efe kaleyi tutarken Zeynep yan duvarı dikkatle açtı, Ada da içerideki eşyaları sırayla çıkardı. Turkuaz kutu en altta duruyordu, ama kapağı açılınca içinden yalnızca boş kâğıtlar çıktı. Eski resimler yere saçılmış ve bazıları buruşmuştu. Ada'nın gözleri doldu. Arkadaşları hemen yeni resim çizmek yerine bekledi. Ada derin bir nefes aldıktan sonra, “Bugünkü aramamızı da kutuya koyabiliriz,” dedi. O anda üçü birden çoraba, kaşığa ve boya kalemine bakıp güldü.
Çocuklar buruşan resimleri düzeltti, yanlarına yeni anılarını çizdi. Ada kutunun içine ayrıca küçük bir not koydu: “Kahkaha burada saklanmaz; paylaşınca yeniden doğar.” Sonra parkta yüksek ses yerine herkesin sırayla fikir verdiği Tuhaf İzler oyunu oynadılar. Ada, kutuyu kaybettiğinde aslında neşesini değil, neşeli anıların hatırlatıcısını kaybettiğini anlamıştı. Üzgünken gülmek zorunda değildi; duygusunu anlatıp dinlenince iyi hissetmenin yolu açılıyordu. Akşam kutu yine raftaydı, ama Ada'nın en değerli bulduğu şey arkadaşlarının yanında sessizce oturabildiğini bilmekti.
