Ada ile Dostluk Çemberinin Renkli Günü

Ada'nın mahallesinde yazın son pazar günü Renkli Gün Şenliği yapılacaktı. Çocuklar meydana tebeşirler, kurdeleler ve toplar getirmişti. Ada, en sevdiği seksek oyununu kurmak için yere büyük kareler çizdi. Tam başlayacakları sırada yeni taşınan Kerem, tekerlekli sandalyesiyle meydanın kenarında durdu. Karelerin yüksek tahta engellerle çevrili olduğunu görünce oyuna katılamadı. Ada önce planının bozulmasına üzüldü, sonra Kerem'in sessizce izlediğini fark etti. “Oyunu birlikte yeniden tasarlayabilir miyiz?” diye sordu. Kerem'in yüzü hemen aydınlandı.

Çocuklar tahta engelleri kaldırıp yere geniş, renkli daireler çizdiler. Oyuncular sırayla bir daireye top atacak, sonra seçtikleri komik bir hareketi herkes birlikte yapacaktı. Zıplamak isteyen zıplıyor, kollarını sallamak isteyen sallıyor, Kerem de sandalyesiyle eğlenceli dönüşler yapıyordu. Ada kuralları tek başına söylemek yerine herkesten bir öneri istedi. Sessiz konuşan Melis, müzik durduğunda herkesin birbirine güzel bir söz söylemesini önerdi. Böylece oyun yalnızca hızlı olanların değil, fikir getiren herkesin oyunu oldu.

Bir süre sonra rüzgâr kurdeleleri birbirine doladı ve hoparlörün sesi kesildi. Bazı çocuklar şenliğin bittiğini sandı. Ada herkesi Dostluk Çemberi'ne çağırdı. Herkes yapabildiği bir şeyi söyledi: Kerem düğüm çözmekte ustaydı, Melis ritim tutabiliyordu, ikizler Ege ile Efe ise güçlü birer yardımcıydı. Kerem kurdeleleri dikkatle ayırdı, Melis elleriyle düzenli tempo tuttu, ikizler hoparlörü güvenli bir yere taşıdı. Ada da renkli daireleri yeniden çizdi. Sorun, paylaşılan beceriler sayesinde kısa sürede neşeli bir çalışmaya dönüştü.

Şenliğin sonunda çocuklar kocaman bir ortak resim yapmaya karar verdi. Herkes kendi avucunun çevresini renkli tebeşirle çizdi; Kerem tekerleğinin izini, Melis küçük nota biçimlerini, Ada ise hepsini birleştiren kıvrımlı bir gökkuşağı yolu ekledi. Küçükler boyalara yetişemeyince büyükler kutuları yaklaştırdı. Kimse diğerinin çizgisini kapatmadı; boşlukları birlikte doldurdular. Yukarıdan bakıldığında resim, farklı renk ve şekillerden oluşan tek bir çiçeğe benziyordu. Mahalledekiler alkışlayınca çocuklar en güzel bölümün resim değil, onu birlikte yaparken birbirlerini dinlemeleri olduğunu söyledi.

Akşam ışıkları yanarken şenlik sorumlusu, en başarılı oyunu seçmek istedi. Çocuklar kendi oyunlarının kazanmasını beklemek yerine bütün etkinliklerin adını aynı kâğıda yazdırdı: Dostluk Çemberi. Çünkü eğlencenin bir kişiyi öne çıkarmakla değil, kimsenin dışarıda kalmamasını sağlamakla büyüdüğünü öğrenmişlerdi. Ada eve dönerken ilk seksek planını hatırladı; değişiklikten korktuğu anı düşündü ve gülümsedi. Bir fikri paylaşmak onu küçültmemiş, aksine daha renkli yapmıştı. O günden sonra mahallede yeni bir oyun kurulurken ilk soru hep aynı oldu: “Herkes nasıl katılabilir?”