Pati ve Ayın Sessiz Ninnisi: Uyku Öncesi Masalı
Pati, mor çatılı küçük evde yaşayan krem renkli bir kedi yavrusuydu. O gece yatağına uzandığında uykusu bir türlü gelmedi. Pencereden içeri süzülen ay ışığı yorganının üstünde gümüş bir yol çiziyordu. Pati sessizce pencere pervazına çıktı ve bahçenin neden hâlâ uyanık olduğunu merak etti. Gökyüzündeki yuvarlak Ay, ona yumuşakça göz kırptı. “Gece sessiz değildir,” dedi, “yalnızca gündüzden daha yavaş bir şarkı söyler.” Pati, bu şarkıyı bulup yastığının altına koyabileceği bir ninniye dönüştürmeye karar verdi.
Önce lavanta saksılarının yanına indi. Yaprakların arasından geçen hafif esinti, “huu, huu” diye fısıldıyordu. Pati acele etmeden dört adım yürüdü, sonra durup dört yavaş nefes aldı. Her nefeste omuzlarının gevşediğini hissetti. Lavanta kokusu burnuna ulaşırken esintinin sesini kalbindeki hayali ninni kutusuna bıraktı. Çitin üstündeki minik serçe başını kanadının altına sokmuştu. Pati onu uyandırmamak için patilerini yumuşak yosunlara bastı; gecenin sakinliğine saygı göstermenin de şarkının bir parçası olduğunu anladı.
Göletin kıyısında kurbağalar bu kez yüksek sesle değil, uzaktan gelen küçük davullar gibi “lop, lop” diyordu. Su yüzeyindeki nilüferler ay ışığında ağır ağır sallanıyordu. Pati bir çakıl taşına oturup seslerin arasındaki sessiz boşlukları dinledi. En huzurlu anların bazen hiçbir şey duyulmayan o küçücük aralarda saklandığını fark etti. Bir ateş böceği burnunun ucuna kondu, sonra iki kez parlayıp sazlıklara uçtu. Pati göletin ritmini ve ateş böceğinin sıcak ışığını hayali kutusuna ekledi.
Bahçenin sonunda yaşlı söğüt ağacı dallarını çimenlere kadar eğmişti. Pati, kovuğunda uykuya hazırlanan kirpi Mırmır'ı gördü. Mırmır yatağına kuru yapraklar taşıyordu; Pati son iki yaprağı usulca götürmesine yardım etti. Birlikte gökyüzüne baktıklarında bulut, Ay'ın önünden yavaşça geçti ve bahçe kısa süreliğine koyu mavi oldu. Pati önce ürperdi, fakat Mırmır karanlığın ışığın dinlendiği bir battaniye olduğunu söyledi. Bulut geçince Ay geri döndü; Pati güven duygusunu da ninni kutusuna koydu.
Pati odasına döndü, yorganına kıvrıldı ve hayali kutuyu açtı. Lavantaların fısıltısı, göletin yavaş ritmi, ateş böceğinin sıcak parıltısı ve Mırmır'ın güven veren sözleri odada görünmez bir melodi gibi birleşti. Pati dört kez sakin nefes aldı; her verişte günün telaşını biraz daha bıraktı. Ay ışığı yorganını örterken göz kapakları ağırlaştı. Artık gecenin karanlık değil, dinlenmek için açılan yumuşak bir yuva olduğunu biliyordu. O günden sonra uyku geciktiğinde çevresindeki küçük, sakin sesleri dinledi ve huzurun acele etmeden geldiğini hatırladı.
