Lila ve Ay Gölünün Yavaşlayan Halkaları

Ay Gölü'nün kıyısındaki küçük evde yaşayan altı yaşındaki Lila, o gece uykusunu bir türlü bulamamış. Yastığının serin yüzünü çevirmiş, yorganını çenesine çekmiş, yine de aklındaki düşünceler minik kayıklar gibi dolaşmış. Evde herkes uyumuş; yalnız duvardaki saat usulca tık tık ediyormuş. Pencereye yuvarlak gözlü lavanta renkli baykuş Ufi konmuş. Ufi, göldeki halkalar yavaşlayınca uykunun kıyıya geldiğini fısıldamış ve Lila'yı sessizce bahçeye davet etmiş.

Lila bulut desenli hırkasını giymiş, Ufi de başının üzerinde kanat çırpmadan süzülmüş. Kıyıda önce ayaklarını yumuşak yosuna basmışlar. Lila burnundan, gece yaseminini koklar gibi yavaşça nefes almış; ağzından sıcak çorbaya üfler gibi uzun uzun vermiş. Gölün ortasındaki hızlı halkalardan biri küçülmüş. Sazlıklar hışırdamış: Bir nefes geldi, bir nefes gitti; gece hiçbir yere acele etmiyormuş.

Sonra Ufi, gecenin en uzaktaki sesini bulmalarını istemiş. Lila önce kurbağanın tek bir 'vrak' deyişini, sonra söğüt yapraklarının fısıltısını, en sonda da karşı kıyıdaki küçük değirmenin usul dönüşünü duymuş. Her sesi dinledikten sonra omuzlarını gevşetmiş. Göldeki ikinci ve üçüncü halkalar da genişleyip kaybolmuş. Lila, sessizliğin hiç ses olmaması değil, sesler arasında dinlenebilecek boşluklar bulunması olduğunu anlamış.

Ay ışığı taşlara süt gibi yayılırken ikisi, kıyıda uykuya hazırlanan canlıları selamlamış. Ördek yavruları annelerinin kanadı altına sokulmuş, kirpi kuru yapraklardan yuvasını düzeltmiş, nilüfer çiçeği yapraklarını yavaşça kapatmış. Lila onların sakin hazırlıklarını izledikçe kendi odasının da onu beklediğini düşünmüş. Lila her birine içinden iyi geceler demiş. Dördüncü halka nilüferin altında erimiş. Ufi, bedenin de bir ev olduğunu, uyku vakti geldiğinde elleri, bacakları ve gözleri sırayla dinlendirmenin iyi geldiğini söylemiş.

Lila bir banka oturup ayak parmaklarından alnına kadar bedenini düşünmüş. Parmakları dinlensin, dizleri yumuşasın, karnı sakinleşsin, çenesi gevşesin demiş. Ufi, lavanta kanadını Lila'nın eline dokundurmuş. Beşinci halka ayın yansımasına karışmış. Geriye kalan son halka kıyıya ulaştığında bir çan gibi çınlamamış; yalnızca kuma minicik bir ışık bırakmış. Lila'nın esnemesi göl kadar geniş, gözleri yıldızlar kadar ağır olmuş.

Eve döndüklerinde Lila hırkasını sandalyeye asmış, Ufi pencerenin dışındaki dala yerleşmiş. Lila yorganına girip üç yavaş nefes daha almış; yasemin kokusunu, söğüt fısıltısını ve uyuyan ördekleri hatırlamış. Ay Gölü artık dümdüz bir ayna gibi sakinmiş. Düşünceleri kayık olmaktan çıkıp kıyıya bağlanmış. Lila, dinlenmenin aceleyle bulunmadığını, yavaşça davet edildiğini bilerek gülümsemiş ve huzurlu bir uykuya dalmış.