Pera ve Ayçiçeği Yastığının Beş Tatlı Esnemesi

Fındık Ormanı'nda akşam, ağaçların arasına erik rengi gölgeler sererken minik kirpi Pera yaprak yuvasına girmiş. Gün boyunca topladığı düğme biçimli taşları saymış, oyuncak kozalak trenini rafa koymuş, fakat gözleri hâlâ uyanıkmış. Büyükannesinin diktiği sarı ayçiçeği yastığını başının altına çekince yastığın beş yaprağı sırayla ışımış. Yastık, her yaprakta tatlı bir esneme saklandığını ve hiçbirini acele etmeden dinlerse uykunun yolunu bulacağını fısıldamış.

İlk yaprak ılık bal renginde parlamış. Pera burnundan yavaşça nefes almış; karnının küçük bir tepecik gibi yükseldiğini hissetmiş. Nefesini verirken günün koşuşturması yaprakların arasından uçan ince tozlar gibi uzaklaşmış. İkinci yaprak açılınca Pera ön patilerini bir an uzatıp gevşetmiş. Minik pençeleri, dirsekleri ve omuzları yumuşamış. Yuvasının duvarındaki saat bile tıkırtılarını seyrekleştirmiş gibi gelmiş; orman sessizce onun ritmine uymuş.

Üçüncü yaprak Pera'nın sırtındaki dikenlere ay ışığı değdirmiş. Pera dikenlerini kabartmaya çalışmadan, her birinin sıcak yaprak yatağına ağır ağır yerleştiğini düşünmüş. Alnını, yanaklarını ve çenesini gevşetmiş. Pencereden görünen ateşböcekleri hızlı çizgiler çizmek yerine yumuşak noktalar halinde yanıp sönmüş. Pera yarın tamamlayacağı kozalak köprüyü hatırlamış, sonra ona sabah yeniden bakabileceğini söylemiş. Şimdi çözmesi gereken hiçbir şey yokmuş.

Dördüncü yaprak, yuvanın tavanında küçük bir gece bahçesi oluşturmuş. Bahçede lavanta çanları rüzgârsız havada usulca sallanıyor, papatyalar yapraklarını kapatıyormuş. Pera günün üç güzel anını seçmiş: arkadaşıyla paylaştığı böğürtleni, yağmurdan sonra duyduğu toprak kokusunu ve büyükannesinin sıcak gülümsemesini. Her anı, hayalindeki küçük bir cam kavanoza koymuş. Kavanozlar güvenle parlamış; Pera'nın kalbi sakin bir davul gibi düzenli atmış.

Beşinci yaprak açıldığında ayçiçeği yastığı kocaman, yumuşak bir sarı kayığa dönüşmüş. Pera kayığın içinde, koyu mavi gökyüzünde ağır ağır ilerlediğini düşlemiş. Altında Fındık Ormanı'nın yuvarlak tepeleri, üstünde süt beyazı ay varmış. Kayık her sallandığında Pera'nın göz kapakları biraz daha ağırlaşmış. Uzak bir baykuş tek kez ötüp susmuş, dere taşlara ninni gibi dokunmuş. Pera son bir uzun nefes vermiş ve bütün bedeni yatağa güvenle bırakılmış.

Ayçiçeği yastığı yeniden küçülüp Pera'nın yanağının altında yerini almış. Beş yaprağın ışığı birer birer sönmüş; odada yalnız ayın ince parıltısı kalmış. Pera, uykunun yakalanacak bir kelebek olmadığını anlamış. Bedenini dinleyip aceleyi bıraktığında uyku zaten sessiz adımlarla yanına geliyormuş. Burnu yastığa hafifçe gömülmüş, patileri gevşekçe uzanmış. Büyükannesi kapıdan bakıp gülümsemiş; Fındık Ormanı gece boyunca yavaşça nefes alırken Pera huzurlu rüyalarına süzülmüş.