Defne'nin Yaprak Fikri: Emeği Adıyla Anmak

Defne'nin sınıfı bahar sergisi için büyük bir doğa panosu hazırlayacaktı. Defne, ağaç tacını boya yerine farklı biçimli kuru yapraklarla kurmayı önerdi. Cem renkli kâğıttan kuşlar kesti, başka arkadaşları ipten nehir ve pamuktan bulutlar yaptı. Defne yaprakları boylarına göre ayırdı, kırılmamaları için ince kâğıtların arasına yerleştirdi ve arkadaşlarına nasıl yapıştırılacağını gösterdi. Pano bitince herkes sevindi. Öğretmen Zeynep, iki çocuktan çalışmayı yan sınıfa tanıtmalarını istedi. Defne heyecanla yaprak fikrini anlatacağı anı bekledi.

Yan sınıfta Cem panonun ağaçlarını, kuşlarını ve nehrini gösterdi. ‘Bu yaprakları kullanınca ağaç gerçekten kabarık göründü,’ dedi, fakat fikrin Defne'den geldiğini söylemeyi unuttu. Dinleyenler hemen Cem'i alkışladı. Defne'nin boğazında küçük bir düğüm oluştu. Pano sanki ona ait değilmiş gibi geldi. O an arkadaşının sözünü kesmek istedi, sonra hiç konuşmamayı düşündü. Sınıfa döndüklerinde yüzü sessizleşti. Cem ne olduğunu anlamadı; yalnız sunumun güzel geçtiğini söyleyip malzemeleri toplamaya başladı.

Zeynep öğretmen Defne'nin geride kaldığını fark etti ve onu dinledi. Defne arkadaşını kötü göstermek istemediğini, ama emeğinin görünmemesine üzüldüğünü anlattı. Öğretmeni, katkısının adını söylemenin övünmek olmadığını belirtti. Birlikte sakin bir cümle kurdular: ‘Yaprak fikrini ben geliştirdim; sunumda bunun belirtilmesini isterim.’ Defne cümleyi Cem'e söyledi. Cem önce şaşırdı, sonra yaprakları Defne'nin topladığını ve yöntemi onun öğrettiğini hatırladı. ‘Haklısın, heyecandan atladım,’ diyerek özür diledi.

İkinci sunumdan önce ekip kimin hangi bölümü anlatacağını birlikte belirledi. Defne yaprakların seçilmesini ve korunmasını, Cem kuşların katlanmasını, öteki çocuklar da nehir ile bulutları anlattı. Cem söze başlarken panonun ortak çalışma olduğunu söyledi ve yaprak bölümünü Defne'ye bıraktı. Defne kalbinin hızlı attığını hissetse de fikrini açıkça anlattı. Dinleyenler yalnız sonucu değil, herkesin ayrı katkısını da alkışladı. Sunumdan sonra çocuklar birbirlerine hangi yardım için teşekkür ettiklerini sırayla söylediler.

Sergi günü panonun önünde duran Defne artık emeğinin kaybolacağından korkmuyordu. Cem de bir fikri kullanırken sahibini anmanın, takımın değerini azaltmadığını; tersine güveni büyüttüğünü öğrenmişti. Yeni bir çalışma başladığında çocuklar önce görevleri paylaştı, sonra birbirlerinin katkısını unutmamak için resimli işaretler kullandı. Defne gerektiğinde sesini sakin ve açık biçimde duyurabileceğini biliyordu. Arkadaşının hatasını düzeltmesine fırsat vermenin de önemli olduğunu anladı. Bu güven bütün arkadaşları birbirine yakınlaştırdı. Büyük yaprak ağacı sınıfta aylarca kaldı; her dalı, birlikte üretmenin yalnız malzemeleri değil, fikirleri ve teşekkürleri de adilce paylaşmak demek olduğunu hatırlattı.