Ayla ile Kaan ve Ayçiçeği Labirentinin Suskun Rüzgârı
Günebakan Ovası'nda dev ayçiçeklerinden oluşan bir labirent vardı. İçindeki rüzgâr kulesi esintiyi kanallara dağıtır, köyün tohum temizleme çarklarını serinletirdi. Hasat şenliğinin sabahında bütün flamalar durdu, kulenin kanatları sustu. Bekçi, dar yollara yalnız çocuk boyundaki bakım geçitlerinden ulaşılabildiğini söyledi. Ayla ile Kaan küçük tamir çantalarını aldı; erik moru bağlı ibibik Lopi de havadan yol göstermek için onlara katıldı. Çocuklar su mataralarını kontrol edip girişteki güvenli dönüş saatini bekçiyle kararlaştırdı.
İlk kavşakta yazısız turkuaz ve kiremit yön şeritlerinin çoğu yere düşmüştü. Rüzgâr olmadığı için hangi yolun merkeze gittiği anlaşılmıyordu. Kaan pusulasını düz avucunda tuttu, Ayla da bakım haritasındaki güneş simgesiyle yönü karşılaştırdı. Lopi yüksek bir ayçiçeğine konup uzaktaki taş kulenin parıltısını gördü. Üçü aynı yönü gösterince ilerlediler. Geçtikleri kavşaklarda düşen şeritleri sağlam düğümlerle yeniden bağladılar; böylece geri dönüş yolları da açıkça seçilebilecekti.
Labirentin ortalarındaki sığ sulama arkının ahşap geçidi yana eğilmişti. Ayla hemen üzerine basmadı. Kaan kıyıdaki yuvarlak destek taşlarından birinin yerinden çıktığını fark etti. İkisi uzun bakım kancasını kullanarak taşı güvenli yuvasına çekti, sonra geçidi ayaklarıyla değil elleriyle hafifçe yokladı. Önce Lopi karşıya uçtu, ardından çocuklar aralarında mesafe bırakarak tek tek geçti. Arkın ötesinde ayçiçeği yaprakları aynı yöne eğilmişti; sanki görünmeyen bir nefes kulenin yanında sıkışıp kalmıştı.
Merkezde kulenin ahşap kanatlarına kalın bir sarmaşık dolanmış, alt hava kapağı da kuru saplarla tıkanmıştı. Ayla eldivenlerini takıp sarmaşığı bahçe makasıyla parça parça gevşetti; Kaan sapları uzun maşayla çıkardı. Canlı sürgünleri kesmek yerine kulenin yanındaki destek çubuğuna nazikçe sardılar. Son düğüm çözülünce Lopi ibiğini kapatıp güvenli taş duvarın arkasına geçti. Çocuklar kolu birlikte indirdi. Kanatlar önce ağır ağır, sonra düzenli biçimde dönmeye başladı; serin rüzgâr kanallara doldu.
Ayla ile Kaan geri dönerken yeniden bağladıkları şeritler neşeyle dalgalanıyordu. Bekçi ve köylüler eğilmiş geçidi kalıcı olarak sağlamlaştırdı, kule çevresindeki sarmaşık için ayrı bir tırmanma desteği kurdu. Tohum çarkları yeniden çalışınca şenlik başladı. Çocuklar yaptıklarını anlatırken en çok acele etmedikleri anlarla gurur duydu: yönleri karşılaştırmış, geçidi sınamış, canlı bitkiyi koruyarak tıkanıklığı açmışlardı. Lopi bir ayçiçeğinin üstünde ibiğini rüzgâra bıraktı. Ayla ile Kaan, cesaretin yalnız bilinmeyen yola girmek değil, güvenli dönüşü düşünmek, işaretleri başkaları için onarmak ve çözümü birlikte uygulamak olduğunu öğrendi. Ova onların neşesine rüzgârla yeniden katıldı.
