Tuna ile Miray ve Ateşböceği Kanyonunun Işık Haritası
Tuna ile Miray, gökbilimci büyükannelerinin eski sandığında delikli bakır bir levha buldu. Levha gün ışığında sıradan görünüyordu; akşam olunca deliklerinden minik altın noktalar sızdı ve Ateşböceği Kanyonu'nun girişini gösteren bir haritaya dönüştü. Haritanın kenarında, "Ay yükselmeden ışık kuyusuna ulaş, ama kanyonun canlılarını izle," yazıyordu. İki arkadaş fenerlerini, su mataralarını ve iplerini hazırladı; hava durumunu kontrol etti, büyükannelerine rotalarını söyleyip kırmızı taşlı patikadan yola çıktı.
Kanyonun ilk geçidinde üç tünel açılıyordu. Tuna en geniş olanı seçmek istedi, Miray ise duvarlarda uçuşan ateşböceklerinin yalnız orta tünelde çift sıra oluşturduğunu fark etti. Bakır levhayı kaldırdıklarında deliklerin ışıklarla aynı biçimde dizildiğini gördüler. Sol tünelden soğuk, sağ tünelden tozlu bir hava geliyordu. Orta tüneli izlediler; içeride ayaklarını yavaş basıp yuvalara dokunmadılar. Tünelin sonunda ateşböcekleri bir ok biçimi oluşturdu. Miray'ın dikkatli gözlemi, onları çıkmaz yoldan kurtarmıştı.
İkinci geçitte ince bir dere kabarmış, taş köprünün iki parçasını ayırmıştı. Tuna sırt çantasındaki ipi karşıdaki sağlam köke geçirmek için acele etti, fakat taşlar kaygandı. Miray önce suyun ritmini saydı; her yedinci dalgada seviye birkaç saniye düşüyordu. Birlikte ipi güvenli kayaya sabitlediler, düğümü iki kez kontrol edip aralarında boşluk bırakarak sırayla geçtiler. Tuna karşı kıyıya ulaştığında Miray'ın elini tuttu. Cesaretin düşünmeden atılmak değil, tehlikeyi anlayıp birlikte önlem almak olduğunu fark ettiler.
Işık kuyusuna vardıklarında altın ateşböceği sürüsü telaşla dönüyordu. Kuyunun önünü fırtınada devrilen kuru dallar kapatmış, sürünün gece açan çan çiçeklerine giden yolu kesmişti. Çocuklar dalları kırıp yuvaları bozmak yerine, levhanın kenarıyla toprağı yokladı ve güvenli bir yan geçit buldu. Ağır dalları birlikte kaldırıp geçidi açtılar; küçük bitkileri ezmemek için taşlara bastılar. Ateşböcekleri kanyon duvarında parlayan bir yıldız haritası oluşturdu; kayıp ışık haritası aslında onların her gece kurduğu canlı yolmuş.
Ay tepeye çıktığında Tuna ile Miray dönüş işaretlerini izleyerek kanyondan sağ salim ve güvenle çıktı. Bakır levhayı sandığa saklamak yerine büyükanneleriyle kanyon koruma merkezine götürdüler; geçitlerin yerini yuvaları rahatsız etmeyecek biçimde dikkatle kayda geçirdiler. Koruma görevlisi, yalnız rehberli gezilere izin vereceklerini ve kanyonda yapay ışığı sınırlayacaklarını söyledi. Ertesi akşam ateşböcekleri yine çan çiçeklerine uçtu, gökyüzündeki yıldızlarla yeryüzünde ışıklı bir köprü kurdu. İki arkadaş bu maceradan dikkat, hazırlık ve dayanışmanın cesareti büyüttüğünü; keşfedilen bir güzelliği korumanın, onu bulmak kadar değerli olduğunu öğrenmişti.
