Lalin ve Ay Aynası: Geciken Şafağın Klasik Masalı

Bir varmış, bir yokmuş; Maviçam Krallığı’nda sabahları sarayın tepesindeki Ay Aynası toplar, sonra ilk güneş ışığını bütün vadilere dağıtırmış. Bir gece ayna üç parçaya ayrılmış ve şafak gelmemiş. Horozlar susmuş, çiçekler kapalı kalmış, fırınların hamuru kabarmamış. Sekiz yaşındaki saray bahçıvanı Lalin, gül yapraklarının üstünde gümüş bir iz görmüş. Kraliçe, aynayı ancak temiz bir niyetin birleştirebileceğini söyleyince Lalin altın pelerinini takıp izleri Karanfil Ormanı’na kadar takip etmiş.

Ormanın girişindeki kemerli köprüde gölgeli bir bekçi belirmiş. “İlk parçayı almak için en büyük başarını anlat,” demiş. Lalin övünecek bir söz aramış, sonra dürüstçe, kaybolan bir tohumu bulamadığını ve yardım istemeyi öğrendiğini anlatmış. Gölgeli bekçi küçülüp gülümseyen bir kirpiye dönüşmüş. “Gerçeği saklamayan kalp yolu aydınlatır,” diyerek köprünün altından safir renkli ayna parçasını çıkarmış. Lalin parçayı bakır çantasına yerleştirince ağaçların arasına ince bir mavi aydınlık yayılmış.

İkinci iz, susuz kalmış yaşlı bir söğüdün yanında bitiyormuş. Ağacın köklerine ulaşan dereyi taşlar tıkamış. Lalin aynayı aramayı bırakıp dalları ve küçük kayaları tek tek kaldırmış; ormandaki tavşanlarla sincaplar da ona katılmış. Su köklere değince söğüt canlanmış, yapraklarının arasından erguvan renkli ikinci parça düşmüş. Ağaç, “İyilik için verilen zaman kaybolmaz,” diye fısıldamış. Lalin parçaları yan yana tutmuş; kenarları parlamış ama birleşmemiş. Üçüncü izin dağın tepesindeki Sessiz Kule’ye uzandığını görmüş.

Sessiz Kule’nin odasında altın renkli son parça, çan biçimli bir kafesin içinde dönüyormuş. Kapıda “Acele eden sesi duyamaz” yazıyormuş. Lalin kafesi çekmiş, itmiş, fakat açamamış. Sonra oturup gözlerini kapatmış; rüzgârın taş duvarlardaki üç yumuşak ıslığını dinlemiş. Islıkların ritmine göre üç bakır halkaya sırayla dokununca kafes açılmış. Lalin parçaları Ay Aynası’nın çerçevesine yerleştirmiş. Safir, erguvan ve altın ışıklar birleşmiş; aynanın ortasında sıcak, inci gibi bir parıltı doğmuş.

Lalin aynayı sarayın tepesine ulaştırdığında ilk güneş ışığı vadiye yayılmış. Horozlar ötmüş, çiçekler açılmış, çocuklar pencerelere koşmuş. Kraliçe ona değerli taşlarla süslü bir taç sunmuş; Lalin ise söğüdün deresinin açık tutulmasını ve orman hayvanları için su kapları yapılmasını istemiş. Ay Aynası her sabah yeniden parlamış, fakat en güzel ışığı Lalin’in dürüstlüğünü, iyiliğini ve sabrını hatırlatmış. Çünkü gerçek cesaret, yalnız engelleri aşmak değil; doğruyu söylemek, yardıma durmak ve sessizce düşünmekmiş. Aynanın ışığı, başkalarının iyiliğini kendi ödülünden üstün tutmanın gerçek bir soyluluk olduğunu bütün çocuklara gösterirmiş.