Ela ve Tersine Piknik: Birlikte Çözüm Bulma Masalı
Ela, cumartesi sabahı mahalle bahçesinde yapılacak piknik için erkenden uyanmıştı. Yeşil çantasına peynirli sandviç, elma dilimleri ve çizim kâğıtları koydu. Tam kapıdan çıkarken iri yağmur damlaları başladı; çimenler kısa sürede parladı. Baran futbol oynayamayacağı için kaşlarını çattı, Sude hazırladığı uçurtmayı sakladı, küçük Arda ise pikniğin iptal olduğunu sanıp üzüldü. Ela da hayal kırıklığına uğradı, ama herkesi apartmanın geniş girişinde kuru bir yere çağırdı.
Ela hemen kendi fikrini söylemek yerine arkadaşlarına piknikte en çok neyi beklediklerini sordu. Baran hareket etmek, Sude bir şey tasarlamak, Arda da birlikte yemek yemek istiyordu. Ela istekleri kâğıda küçük resimlerle çizdi. Sonra çocuklar “tersine piknik” yapmaya karar verdi: yağmurdan kaçmak yerine sesini, kokusunu ve oluşturduğu şekilleri oyuna katacaklardı. Yetişkinlerden izin alıp apartmanın kapalı ortak salonunu kullandılar; ıslak zeminde koşmamak ve dışarı yalnız bir büyükle çıkmak konusunda anlaştılar.
Baran, minderleri güvenli aralıklarla dizip “yağmur adaları” parkuru kurdu; çocuklar koşmadan adadan adaya dengeli adımlar attı. Sude, uçurtma kâğıtlarını kesmek yerine renkli bantlarla pencereye bulut ve damla şekilleri yaptı. Arda metal kâse, tahta kaşık ve pirinç dolu kaplarla yumuşak bir yağmur orkestrası oluşturdu. Herkes sırayla ritim yönetti. Ela, birinin sesi fazla yükseldiğinde elini kaldırıp dinlenme işareti verdi. Salon, gürültülü değil; birlikte ayarlanan neşeli bir yağmur dünyasına dönüştü.
Öğle vakti örtüyü yere serdiklerinde Arda’nın sandviçinin evde kaldığı anlaşıldı. Kimse onu suçlamadı. Ela kendi sandviçini ikiye böldü, Baran domateslerini, Sude de küçük çöreklerini paylaştı. Alerjisi olan arkadaşları için yiyeceklerin içindekileri bir yetişkinle kontrol ettiler. Sonra pencereyi aralayıp yağmurun toprak kokusunu dinlediler. Damlaların camda birleşip aşağı süzülmesini izleyerek yeni bir resim çizdiler. Piknik, planladıklarından farklıydı; ama herkesin ihtiyacı için küçük bir yer vardı.
Yağmur hafifleyince çocuklar bir yetişkinle bahçeye çıktı ve su birikintilerine basmadan, çatı oluğundan akan suyu kovaya yönlendirdi. Bu suyu daha sonra çiçeklerde kullanacaklardı. Baran parkuru topladı, Sude bant artıklarını ayırdı, Arda kâseleri yerine koydu. Ela kâğıdın altına “Bir plan değişince neşe bitmez; birbirimizi dinlersek yeni bir yol buluruz,” yazdı. Arkadaşları resmi apartman panosuna astı. O günden sonra beklenmedik bir şey olduğunda önce üzülmelerine izin verdiler, sonra herkesin fikrini dinleyip birlikte çözüm aradılar. Böylece değişen planların, dikkatle dinleyen bir arkadaş grubunda yepyeni oyunlara açılan kapılar olabileceğini gördüler. Yağmur da dostça cama vuruyordu.
