Mira ve Uykucu Bulutun Yıldız Yolu: Uyku Öncesi Masalı

Ayışığı Çayırı'nda akşam, papatyaların yapraklarını kapatmasıyla başlardı. Minik tavşan Mira da mavi pijamasını giyer, dişlerini fırçalar, oyuncaklarını sepetine koyardı. O gece yatağına uzandığında penceresinin önünde küçücük, pamuk gibi bir bulutun dönüp durduğunu gördü. Bulut esniyor ama uyuyamıyordu. “Yıldız yolumu kaybettim,” diye fısıldadı. Mira, yumuşak terliklerini giyip battaniyesini omzuna aldı. Birlikte sessizce bahçeye çıktılar; çayır gece kokuyor, gökyüzü lacivert bir örtü gibi parlıyordu.

İlk durakları Ninni Deresi oldu. Su, taşların arasından acele etmeden akıyordu. Mira buluta, annesinden öğrendiği sakin nefesi gösterdi: burnundan çiçek koklar gibi yavaşça nefes aldı, sonra sıcak çorbaya üfler gibi verdi. Bulut da onu taklit edince kıvrımlı kenarları gevşedi. Her nefeste derenin yüzünde bir yıldız yansıması belirdi. Mira üç kez daha nefes aldı; omuzları yumuşadı, kulakları dinlendi. “Bedenimize yavaşlama zamanı geldiğini böyle söyleyebiliriz,” dedi. Bulut hafifçe gülümsedi ve yıldız yansımalarını izledi.

Sonra Fısıltı Korusu'na vardılar. Yapraklar hafifçe hışırdıyor, uzaktaki baykuş tek bir yumuşak ses çıkarıyordu. Mira, gündüzden kalan düşüncelerini saydı: yarım kalan kulesi, yarının havuçlu keki ve arkadaşına söylemek istediği teşekkür. Her düşünceyi hayalî bir yaprağa koyup derenin akışına bıraktı. Bulut da rüzgâr korkusunu ve yolunu şaşırma üzüntüsünü iki gümüş yaprağa yerleştirdi. Düşünceler uzaklaştıkça koru daha da sakinleşti. Sessizlik boş değildi; güven veren küçük gece sesleriyle doluydu.

Korunun sonunda Ateşböceği Tepesi yükseliyordu. Yüzlerce ateşböceği birden yanmak yerine sırayla ışıldıyordu. Mira bu ritmi fark edip ağır adımlarla tepeye çıktı: bir ışıkta adım, diğerinde dinlenme. Bulut onun üstünde aynı hızla süzüldü. Zirveye vardıklarında ateşböcekleri gökyüzündeki yıldızlarla aynı kıvrımlı yolu çizdi. Uykucu bulut evine giden yolu tanıdı. Fakat ayrılmadan önce Mira'nın battaniyesine minicik bir ay damlası bıraktı. Damla parlak değildi; yalnızca gece lambası kadar sıcak bir ışık veriyordu.

Mira odasına dönüp terliklerini yan yana koydu, battaniyesini çenesine çekti ve ay damlasını başucuna bıraktı. Uykucu bulut yıldız yolundaki yerine yerleşirken pencereden ince bir ninni rüzgârı geçti. Mira bir kez çiçek koklar gibi nefes aldı, bir kez çorbaya üfler gibi verdi. Günün düşüncelerini sabaha bıraktı; bedeninin yatağa ağırlaştığını hissetti. Çayır, dere ve koru kendi sessiz düzeninde dinleniyordu. Mira, uykuya hazırlanmanın küçük ve güvenli adımlardan oluştuğunu düşünerek gözlerini kapadı; çok geçmeden tatlı rüyaların içine süzüldü ve sabahı dinç, neşeli bir kalple karşılamaya hazırlandı artık.