Mina ve Herkese Uyan Oyun Parkı: Çocuk Masalı
Mina'nın mahallesinde yaz şenliğinin en sevilen bölümü Büyük Oyun Yarışı'ydı. Bu yıl çocuklar parkur hazırlama görevini üstlenmişti. Mina rengârenk tebeşirleri, yumuşak topları ve kurdeleleri çimenlere dizdi. İlk planında hızlı koşu, yüksekten atlama ve dar tünelden sürünme vardı. Arkadaşı Can tekerlekli sandalyesiyle parkura bakıp gülümsese de sessiz kaldı. İşitme cihazı kullanan Ece ise düdükle başlayacak oyunu duyamayabileceğini söyledi. Mina, güzel bir oyunun yalnızca bazı çocuklara uygunsa gerçekten güzel olup olmadığını düşünmeye başladı.
Mina herkesi büyük çınarın gölgesinde topladı ve tek tek neyi sevdiklerini sordu. Can hızlı dönüşleri ve top hedeflerini, Ece renkli işaretleri, küçük Ali ise acele etmeden yapboz çözmeyi seviyordu. Çocuklar parkuru silip yeniden çizmeye karar verdi. Başlangıç için hem bayrak kaldırılacak hem de renkli bir fener yakılacaktı. Dar tünelin yanına geniş bir kurdele yolu, yüksek engelin yanına halka hedefleri eklediler. Her bölümde hız yerine üç seçenek vardı. Mina, yardım istemenin de yardım sunmanın da oyunun doğal bir parçası olacağını söyledi.
Deneme başladığında yeni sorunlar çıktı. Kurdele yolu çakıllı zeminde tekerlekleri zorluyor, fener güneşte yeterince görünmüyordu. Kimse üzülmek yerine parkuru birlikte inceledi. Can düz tahta panellerin daha iyi olacağını önerdi; Ece fenerin yanına büyük mor bir bayrak ekledi. Ali hedef toplarını yakından atmak isteyenler için ikinci bir çizgi çizdi. Mina her değişikliği hemen savunmak yerine arkadaşlarının deneyimini dinledi. Kısa süre sonra parkur, herkesin kendi yolunu seçebildiği renkli bir oyun bahçesine dönüştü.
Şenlik günü geldiğinde takımlar yarışmak yerine istasyonlardan birlikte yıldız topladı. Can kıvrımlı yolda ustaca ilerlerken Mina hedef halkalarını taşıdı. Ece mor bayrağı görünce başlangıcı verdi, Ali yapboz köprüsünün eksik parçasını buldu. Bir istasyonda gözleri kapalı arkadaşına yalnızca sakin sözlerle yön tarif etmek gerekiyordu; çocuklar güvenmenin önemini öğrendi. Parkurun sonunda tek bir kazanan açıklanmadı. Bütün takımlar, herkesin tamamlamasına yardım ettikleri için aynı büyük gökkuşağı rozetinin parçalarını aldı ve parçaları yan yana getirdi.
Akşam çınarın altında kurulan masada çocuklar en sevdikleri bölümü anlattı. Can, fikrinin yalnızca dinlenmekle kalmayıp parkuru değiştirmesine sevinmişti. Ece, mor bayrağı gören küçüklerin de onu kullanmasını sevmişti. Mina ise ilk planının kötü olmadığını, ama herkesin ihtiyacını bilmeden eksik kaldığını anlamıştı. Mahalle büyükleri panelleri ve hedefleri parkta bıraktı; çocuklar her hafta yeni seçenekler ekledi. O günden sonra parkın kuralı çok basitti: Bir oyun, herkes kendi gücüyle katılabildiğinde büyür; dostluk da birbirini dikkatle dinleyince güçlenir.
