Ada ile Işık Perisi Pırıl: Enerji Tasarrufunun Sırrı

Bir varmış bir yokmuş, sıcacık bir evde Ada adında yedi yaşında, meraklı gözlü bir kız çocuğu yaşarmış. Akşam olmuş, mahalleye alacakaranlık inmiş, pencerelerden lacivert bir gökyüzü görünüyormuş. Ama Ada'nın evinde her oda ışıl ışıl yanıyormuş: mutfakta lamba, salonda avize, bomboş odalarda küçük ışıklar... Ada bir odadan çıkıp diğerine koşarken bütün ışıkları hep açık bırakıyormuş. 'Ne olacak ki,' diyormuş, 'ışık işte, yanıversin.'

Tam o sırada mutfaktaki lambanın altında minicik, altın renkli bir ışık titreşmiş. Vınlayarak Ada'nın burnunun ucuna konmuş. 'Merhaba, ben Pırıl!' demiş küçük ışık perisi, kanatları kıvılcım gibi parıldayarak. 'Ben ışıkların içinde yaşarım. Ama bak, senin evinde o kadar çok ışık boşuna yanıyor ki başım döndü!' Ada şaşkınlıkla gülümsemiş; hayatında bu kadar tatlı bir misafir hiç görmemiş. Avucunu usulca açıp minik periye rahat bir yer vermiş.

Pırıl, Ada'yı elinden tutup evin içinde gezdirmiş. Boş çocuk odasında yanan lambayı göstermiş: 'Burada kimse yok, ama lamba hâlâ çalışıyor.' Salonda kimsenin izlemediği televizyonu göstermiş: 'Bu da boşuna açık.' Sonra usulca fısıldamış: 'Her ışık, çok uzaktaki bir santralden gelen enerjiyle yanar. Enerjiyi boşa harcarsak hem faturamız kabarır hem de havayı, ırmakları ve ağaçları yorarız. Doğa da bizim gibi dinlenmek ister.'

Ada'nın gözleri kocaman açılmış. 'Öyleyse hemen düzeltelim!' demiş. Parmak uçlarına basarak odadan odaya koşmuş; boş odaların lambalarını tık tık kapatmış, televizyonun düğmesine basmış, prizde bekleyen şarj aletini çekmiş, koridorda unutulan lambayı bile söndürmüş. Her ışığı kapattığında Pırıl biraz daha parlıyor, sevinçle takla atıyormuş. 'Aferin sana Ada! Kullanmadığın bir ışığı kapatmak, dünyaya küçük bir öpücük vermek gibidir,' demiş.

İş bitince Ada pencereye koşmuş. Ev sakinleşmiş, ışıklar yalnızca gerçekten ihtiyaç olan yerde yanıyormuş. Camdan dışarı bakınca güzel bir sürprizle karşılaşmış: gökyüzü kararınca yıldızlar birer birer belirmiş, sanki ona göz kırpıp teşekkür ediyorlarmış. Pırıl, 'Gördün mü? Sen enerjini koruyunca doğa gülümsüyor,' demiş. Ada karnının içinde sıcacık, mutlu bir his duymuş; sanki iyilik yapmanın ışığıymış bu.

O geceden sonra Ada, evden çıkarken ya da bir odayı terk ederken ışığa 'iyi geceler' der olmuş. Kullanmadığı her lambayı, açık kalan her cihazı sevgiyle kapatırmış. Çünkü öğrenmiş ki, enerjiyi boşa harcamamak hem cebimizi hem de doğayı korur. Küçük bir el, küçük bir düğme; ama kapatılan her ışık, dünyaya kocaman bir iyilik demekmiş. Ve Pırıl, tasarruf eden her çocuğun yanında usulca parlamaya devam etmiş.