Bebek Baykuş Fıstık ile Yumuşak Gece: Karanlık Korkusuna Tatlı Bir Uyku

Koca meşe ağacının en yüksek dalındaki yumuşacık bir oyukta, minik bir bebek baykuş yaşarmış. Adı Fıstık'mış. Yavaş yavaş akşam olmuş, gökyüzü lacivert bir örtüye bürünmüş, bütün orman derin bir sessizliğe gömülüp uykuya hazırlanmış. Ama küçük Fıstık, yosun kokulu sıcacık yuvasında bir türlü gözlerini kapatamıyormuş. Gece ona kocaman, kapkaranlık ve upuzun görünmüş. Minik yüreği pır pır ederek, tombul tüylü kanatlarını usulca gözlerinin üzerine çekmiş.

Tam o sırada, sıcacık ve sevecen annesi sessizce yanına sokulmuş. 'Ne oldu, minik Fıstığım? Neden uyumuyorsun?' diye yumuşacık bir sesle fısıldamış. Fıstık, küçücük gagasını annesinin kabarık tüylerine yaslayıp, 'Anneciğim, karanlıktan birazcık korkuyorum. Gece çok büyük, ben ise çok küçüğüm,' demiş. Anne baykuş hiç telaşlanmadan, tatlı tatlı gülümsemiş ve 'Korkma bir tanem, gel sana gecenin aslında ne kadar yumuşak ve dost olduğunu göstereyim,' demiş.

Anne baykuş, minik kanadıyla yukarıyı, gökyüzünü işaret etmiş. Orada kocaman, yuvarlak Ay, tıpkı gümüşten bir gülümseme gibi tatlı tatlı parlıyormuş. 'Bak Fıstık, Ay yukarıdan bize gülümsüyor, bütün gece bizi kolluyor,' demiş anne. Sonra yıldızlar birer birer, sanki uyanıp göz kırpmaya başlamış. Işıl ışıl, minicik yıldızlar sanki 'İyi geceler, iyi geceler küçük baykuş,' diye fısıldıyormuş. Fıstık'ın kocaman amber gözleri hafifçe süzülmüş.

Derken serin, yumuşacık bir esinti süzülüp gelmiş ve Fıstık'ın tüylerini annesinin öpücüğü gibi nazikçe okşamış. Uzaklardan bir cırcır böceği, usul usul minik ninnisini söylemeye başlamış: 'Uyu, uyu, benim minik baykuşum.' Ağacın uykulu yaprakları da hışır hışır fısıldaşmış. Fıstık yavaş yavaş anlamış ki gece hiç de korkunç değilmiş; tam tersine, tıpkı yumuşacık bir battaniye gibi ılık, sakin ve huzurluymuş.

Fıstık, tıpkı annesinin öğrettiği gibi derince bir nefes almış. İçine bütün gecenin serinliğini doldurmuş, sonra yavaş yavaş, usulca geri vermiş. Bir daha almış... bir daha vermiş... Her nefeste minik omuzları biraz daha gevşemiş, minik korkusu biraz daha küçülmüş. Kocaman, tatlı bir esnemeyle gagasını açmış, tombul tüylerini kabartmış ve yosunlu yuvasına iyice büzülüp sokulmuş. Artık karanlık ona sımsıcak ve dostça geliyormuş.

Anne baykuş, yumuşacık kanadını sevgiyle Fıstık'ın üzerine bir yorgan gibi örtmüş. Ay gülümsemiş, yıldızlar göz kırpmış, yapraklar fısıldamış ve minik Fıstık mışıl mışıl uykuya dalıvermiş. O gece Fıstık şunu öğrenmiş: Gece hiç de korkulacak bir şey değilmiş; derin bir nefes, sevgi dolu bir kucak ve sıcacık bir yuva, en büyük korkuları bile tatlı bir uykuya çevirirmiş. İyi geceler, minik Fıstık, iyi geceler.