Duru ve Zümrüt Anahtar: Sabırla Açılan Sarayın Masalı

Bir varmış bir yokmuş, dağların arasında Gülhisar adında çiçek kokulu bir köy varmış. Köy meydanındaki eski çeşme yüz yıldır hiç durmadan akarmış; ta ki bir sabah suyu tamamen susana kadar. Yaşlılar, çeşmeyi yalnızca Cam Dağı’ndaki sarayda saklanan zümrüt anahtarın uyandırabileceğini söylemiş. Herkes sarayın büyülerinden çekinirken sekiz yaşındaki Duru bordo pelerinini takmış. ‘Köyümüz için denemek istiyorum,’ demiş ve küçük çantasını omzuna asmış.

Duru yola çıkmadan önce bilge Mebrure Nine ona bir parça ekmekle şu öğüdü vermiş: ‘Parlayan her yol doğru değildir; sessiz kalan şeyi dinle.’ Ormanın girişinde, devrilmiş bir dalın altında sıkışan Kıvılcım adlı küçük tilkiyi görmüş. Duru acele etmeden dalı kaldırmış, ekmeğinin yarısını da onunla paylaşmış. Kıvılcım minnetle kuyruğunu sallamış. ‘Cam Dağı’nın yollarını bilirim,’ der gibi öne düşmüş; böylece ikisi birlikte yürümeye başlamış.

Az sonra önlerine billur bir ırmak çıkmış. Duru karşı kıyıya koşmak isteyince basamak taşları suyun altında kaybolmuş. Birkaç kez denemiş ama her adımında taşlar daha da uzaklaşmış. Sonunda Mebrure Nine’nin sözünü hatırlayıp kıyıya oturmuş. Kurbağaların düzenli sesini, suyun kıyıya vuran ritmini dinlemiş. Taşlar bu sakin ezgiyle birer birer görünmüş. Duru adımlarını ritme uydurmuş; Kıvılcım da peşinden geçince ırmak arkalarında gümüş gibi parlamış.

Akşamüstü Cam Dağı’nın tepesindeki saraya ulaşmışlar. Uyuyan güllerle çevrili avluda üç kapı duruyormuş: altın kapı zenginlik, gümüş kapı ün vaat ediyor; sade ahşap kapıysa hiç konuşmuyormuş. Duru iki parlak kapıya yaklaşınca aynı avluya geri dönmüş. Bunun üzerine gözlerini kapatıp beklemiş. Rüzgâr, ahşap kapının aralığından ince bir çan sesi getirmiş. Duru sessiz kapıyı seçmiş; kapı dokunur dokunmaz yavaşça açılmış.

İçeride, pençesine kara bir diken batmış taş aslanla karşılaşmışlar. Aslan kükremek yerine acıyla inliyormuş. Duru korkusunu yatıştırıp dikeni nazikçe çıkarmış; Kıvılcım da yaraya serin bir yaprak koymuş. Taş aslan canlanarak başını eğmiş ve pençesinin altındaki zümrüt anahtarı göstermiş. ‘Bu anahtar zorlanınca dönmez,’ demiş. Duru anahtarı iki eliyle tutup çeşmeyi uyandırmak için izin istemiş. Anahtar yumuşak yeşil bir ışıkla parlayarak avucuna kendiliğinden gelmiş.

Duru ile Kıvılcım yıldızlar doğarken köye dönmüş. Zümrüt anahtar çeşmenin kilidine girince berrak su yeniden şarkı söyleyerek akmış; kurumuş çiçekler başlarını kaldırmış, taslar neşeyle dolmuş. Köylüler Duru’ya hazineleri sorunca o, ‘En değerli hazine acele etmeden dinlemek ve yardıma ihtiyacı olanı görmektir,’ demiş. O günden sonra çeşmenin yanına küçük bir tilki tası koymuşlar. Duru da sabrın kapıları açtığını, iyiliğin ise doğru anahtarı insana kendi isteğiyle getirdiğini hiç unutmamış.