Elif ve Gümüş Çıngırak: Sözünü Tutan Çocuğun Masalı

Bir varmış bir yokmuş, dağların arasında Gümüşpınar adında küçük bir köy varmış. Bu köyde sekiz yaşındaki Elif, ninesiyle birlikte sarmaşıklarla çevrili bir evde yaşarmış. Elif’in en güzel huyu, verdiği sözü mutlaka tutmasıymış. Bir sabah köyün meydanındaki asırlık saat susmuş; çünkü saatin içinde zamanı şarkıyla uyandıran gümüş çıngırak kaybolmuş. Çıngırak olmayınca fırınların ateşi yanmamış, çiçekler başlarını kaldırmamış ve herkes şaşkınlık içinde kalmış.

Köyün bilge muhtarı, çıngırağı yalnızca ormanın ötesindeki Ak Saksağan’ın bulabileceğini söylemiş. Elif, gün batmadan geri dönmeye söz verip yola çıkmış. Ninesi hasır çantasına bir parça ekmek, küçük bir su matarası ve kırmızı yün ip koymuş. ‘Yol uzarsa kalbinin sesini dinle,’ demiş. Elif yosunlu taşların, eğrelti otlarının ve fısıldayan çamların arasından ilerlerken pelerininin ucunu rüzgâr neşeyle dalgalandırmış.

Ormanın ortasında incecik bir yardım sesi duymuş. Ak Saksağan, dikenli sarmaşıklara takılmış, kanadını oynatamıyormuş. Elif acele etse gün batmadan dönebilecekmiş; yine de kuşu orada bırakamamış. Kırmızı yün ipi dallara bağlayıp sarmaşıkları dikkatle ayırmış, matarasındaki sudan kuşa içirmiş. Özgür kalan Saksağan, ‘İyilik için duran kişi aslında yolundan geri kalmaz,’ demiş. Sonra parlak bir tüyünü düşürerek Elif’e gizli patikayı göstermiş.

Patika, içi ay ışığı gibi parlayan eski bir taş kuleye çıkmış. Gümüş çıngırak, kulenin en yüksek penceresinde asılıymış; onu bir gölge cini saklamış. Cin, ‘Bana yarın dönmeyeceğine söz verirsen çıngırağı alabilirsin,’ diye fısıldamış. Elif başını kararlılıkla sallamış: ‘Bir sözü başka bir yalanla kurtaramam.’ O anda Saksağan’ın tüyü ışıldamış, kulenin karanlık merdivenleri aydınlanmış. Cin doğruluğun ışığına dayanamayıp bir duman bulutu gibi dağılıvermiş.

Elif çıngırağı hasır çantasına koyup köye doğru koşmuş. Güneşin son ışığı dağların ardına inerken meydana ulaşmış ve çıngırağı saat kulesindeki yerine takmış. Saat ilk kez çalınca gümüş ses bütün vadiye yayılmış. Fırınlar yeniden ısınmış, kapalı çiçekler birden açmış, çeşmeler şarkı söylemiş. Köylüler sevinçle Elif’in çevresinde toplanmış. Muhtar ona altın bir taç sunmuş ama Elif yalnızca Saksağan için pencereye bir yemlik yapılmasını istemiş.

O günden sonra Ak Saksağan her sabah saat kulesine konup Elif’i selamlarmış. Gümüş çıngırak ne zaman çalsa köylüler yalnız saati değil, Elif’in iyiliğini ve dürüstlüğünü de hatırlarmış. Elif şunu öğrenmiş: Verilen söz, görünmeyen bir köprü gibidir; doğru davranışlar o köprüyü sağlam tutar. İnsan acele içindeyken bile bir canlıya yardım edebilir, gerçeği savunabilir ve sözünü yerine getirebilir. Çünkü gerçek cesaret, kolay yolu değil doğru yolu seçmektir.