Fidan ile Rengârenk Kutular: Çöpler Yeniden Hayat Buluyor

Bir varmış bir yokmuş, rengârenk evleri ve çınar gölgeli sokakları olan küçük bir mahallede, Fidan adında meraklı bir kız yaşarmış. Fidan her sabah bahçesini sular, pencere önündeki kuşlara ekmek kırıntıları serpermiş. Ama son günlerde sokaklarda dolaşırken içi burkuluyormuş: kaldırımlarda gazete parçaları, çalıların dibinde kırık şişeler, çiçek tarhlarında buruşmuş poşetler duruyormuş. 'Benim güzelim mahallem neden böyle dağınık?' diye düşünmüş küçük Fidan üzülerek.

O sırada minik bir serçe, Cikcik, telaşla kanat çırparak ona doğru uçmuş. Ayağına boş bir plastik şişenin halkası dolanmış, bir türlü kurtulamıyormuş. Fidan onu usulca avucuna almış ve halkayı dikkatle çıkarmış. 'Zavallı Cikcik, çöpler yalnızca çirkin değil, sizlere de zarar veriyormuş!' demiş üzülerek. İşte tam o an, mahallesini eskisi gibi tertemiz yapmaya karar vermiş.

Fidan hemen yaşlı komşusu Meryem Nine'ye koşmuş. Nine, bahçesinde duran üç rengârenk kutuyu ona göstermiş: 'Mavi kutu kâğıtlar için, yeşil kutu camlar için, sarı kutu da plastikler için,' demiş gülümseyerek. 'Meyve kabuklarını, çay posalarını ise şu kahverengi kovaya at; onlar çürüyüp toprağa gübre olur.' Fidan hayretle bakmış: 'Demek çöp diye attığımız şeyler, ayrıştırılınca yeniden hayat buluyor!' Cikcik de dalın üstünde sevinçle ötmüş.

Ertesi sabah Fidan sepetini kapıp işe girişmiş. Gazeteleri mavi kutuya, kırık şişeleri yeşil kutuya, poşetleri ve pet şişeleri sarı kutuya özenle ayırmış. Sonra sokaktaki bütün arkadaşlarını çağırmış. Herkes birer kutunun başına geçmiş; kimi kâğıt toplamış, kimi cam, kimi plastik. Cikcik bile minik dalları taşıyarak yardım etmiş. Ayrıştırmak, hep birlikte yapılınca eğlenceli bir oyuna dönüşmüş.

Fidan geri kalan eşyaları da çöpe atmamış. Boş bir reçel kavanozunu yıkayıp içine toprak doldurmuş, kırmızı bir çiçek dikmiş; kavanoz mis gibi bir saksı olmuş. Eski bir mukavva kutudan Cikcik'e minik bir kuş evi yapmış. Kırılmış bir sandıktan ise arkadaşlarına oyuncak bir araba çıkarmış. Hep birlikte 'Azalt, yeniden kullan, geri dönüştür!' diye neşeyle şarkı söylemişler.

Aradan günler geçmiş; mahalle tertemiz, pırıl pırıl ve eskisinden çok daha renkli olmuş. Pencerelerde kavanozdan saksılar, sokak köşelerinde rengârenk kutular parlıyormuş. Fidan o gün çok değerli bir şey öğrenmiş: Çöp diye attığımız birçok şey aslında çöp değildir. Kâğıdı, camı, plastiği ayrı kutulara ayırıp geri dönüştürürsek, eski eşyaları atmak yerine yeniden kullanırsak, hem doğamızı hem de Cikcik gibi minik dostlarımızı koruruz. Ne kadar az atarsak, dünyamız o kadar temiz ve mutlu kalırmış.