Somi ve Deniz Çayırının Beş Yumuşak Salınımı

Ay, Sedef Koyu'nun üstüne yuvarlak bir ışık bırakırken minik denizatı Somi hâlâ uyanıktı. Deniz çayırındaki yuvası yumuşacık yosunlarla çevriliydi; annesi Mavi hemen yanındaki kıvrımlı yaprağa kuyruğunu dolamıştı. Somi, uzaktan yükselen kabarcıkları saymaya çalışıyor, fakat her yeni kabarcık gözlerini yeniden açıyordu. Gündüz gördüğü güzel şeyleri düşünmek de aklını canlı tutuyordu. Mavi, uykuyu kovalamak yerine koyun gece salınımlarını dinlemeyi önerdi. Somi annesinin yüzgecine dokundu ve ilk yumuşak harekete bakmak için sessizce bekledi.

İlk salınım, uzun deniz çayırlarının sola eğilip yeniden doğrulmasıydı. Somi de kuyruğunu güvenli yaprağa sarılı tutarak gövdesini minicik bir kez gevşetti. İkinci salınım, kumun üzerinde ilerleyen ince ay ışığıydı; ışık dalgayla uzuyor, sonra kısalıyordu. Somi nefesini yavaşça alıp verirken kabarcıklar artık acele etmiyormuş gibi göründü. Her nefeste karnı hafifçe genişliyor, sonra yumuşakça iniyordu. Koyun açık mavi suları, nane yeşili çayırlar ve leylak gölgeler birbirine karıştı. Somi'nin omuzlarındaki gerginlik usulca azaldı.

Üçüncü salınımı, küçük deniz taraklarının kapaklarını yavaşça açıp kapatması getirdi. Somi bunu sessiz bir iyi geceler işareti sandı. Dördüncü salınımda minik bir karides, uzaktaki taşın arkasına yürüdü; ince bacaklarının ritmi kumda hafif izler bıraktı. Somi gözlerini yarım kapattı. Mavi, her canlının geceyi kendi biçiminde karşıladığını fısıldadı. Su bile taşların çevresinden fısıldayarak ve hiç acele etmeden geçiyordu. Kimi yaprağa tutunuyor, kimi kuma saklanıyor, kimi de suyun dingin akışına güveniyordu. Koyda telaş gerektiren hiçbir şey yoktu.

Beşinci salınım, Somi'nin yuvasının üstündeki geniş yosun yaprağından geldi. Yaprak bir örtü gibi yükseldi, sonra onları gölgeleyerek indi. Somi bir kez daha yavaş nefes aldı; kuyruğunun, karnının ve göz kapaklarının dinlendiğini fark etti. Uzak kabarcıklar artık sayılacak şeyler değil, koyun yumuşak ninnisiydi. Bütün sesler, kalbinin çevresinde yuvarlak ve sakin halkalar oluşturuyordu. Annesi Mavi yanındaydı, yuva sağlamdı, deniz çayırı aynı sakin ritimle hareket ediyordu. Somi başını annesinin yüzgecine yasladı ve son ışık çizgisini izledi.

Ay ışığı kumun üzerinde incelirken Somi'nin gözleri tamamen kapandı. Rüyasında deniz çayırları onu bir o yana bir bu yana değil, tam kalbinin ritminde sallıyordu. Sabah olduğunda yine keşfedecek taşlar, selam verecek deniz tarakları ve izleyecek kabarcıklar olacaktı. Ama şimdi hepsi dinleniyordu. Yeni gün gelmek için kendi zamanını sakince bekliyordu. Somi, günün merakını yarına bırakmanın onu kaybetmek olmadığını öğrendi. Güvende olduğunu bilip bedenini gevşettiğinde uyku sessizce gelmiş, Sedef Koyu'nu ve küçük yuvasını huzurla sarmıştı.