Kıpır ve Keten Hamağın Yavaş Salınımı

Çitlerle çevrili küçük bahçede gece, lavanta yapraklarının üstüne yumuşakça konmuştu. Yavru tavşan Kıpır dişlerini fırçalamış, pijamasını giymiş ve annesine iyi geceler demişti; yine de bacaklarında günün zıplayışları kalmış gibiydi. Penceresinin önündeki alçak keten hamak, iki lavanta çalısı arasında usulca sallanıyordu. Annesi yakındaki sandalyeye oturdu. Kıpır hamağa uzandı, adaçayı renkli yastığı başının altına aldı ve hamağın yalnız rüzgâr kadar yavaş hareket etmesine izin verdi. Bahçenin güvenli sessizliğini dinlemeye başladı.

Hamak sola giderken Kıpır burnundan rahat bir nefes aldı, sağa dönerken nefesini yavaşça bıraktı. Sayması ya da çok derin soluması gerekmiyordu; rahatlık veren küçük nefesler yeterliydi. Tarçın renkli patiklerinin içindeki ayaklarını bir kez gerdi, sonra serbest bıraktı. Gün boyu geçtiği taş yolu düşündü ve her zıplayışı sanki hamağın altına düşen yumuşak bir yaprak gibi bıraktı. Lavantalar hafifçe kokuyor, annesinin örgü şişleri arada bir sakin bir tık sesi çıkarıyordu. Kıpır'ın bacakları giderek ağırlaştı.

Bir cırcır böceği çitin yanında kısa bir ezgiye başladı. Kıpır sesi susturmaya çalışmadı; onu gecenin küçük selamı olarak dinledi. Hamağın bir salınımında omuzlarını kulaklarına doğru minicik kaldırdı, sonraki salınımda tamamen bıraktı. Çenesini gevşetti, pençelerini karnının üstünde dinlendirdi. Aklına yarım bıraktığı havuç yapbozu geldi. “Yarın devam edebilirim,” diye fısıldadı. Düşünce, hayalindeki küçük bir sepete yerleşti. Sepetin kapağı kapanmadı; yalnız sabaha kadar güvenle beklemesi için yatağın yanına kondu.

Rüzgâr yavaşladıkça hamak da neredeyse durdu. Kıpır kulaklarının uçlarından başlayıp yanaklarına, boynuna ve karnına yayılan sıcaklığı fark etti. Annesi ince krem battaniyeyi üstüne örttü, fakat hamağı itmedi. Kıpır artık hareket olmadan da sakin kalabildiğini anladı. Uzaktaki yaprak hışırtısı, cırcırın aralıklı ezgisi ve kendi nefesi birbirine karıştı. Gökyüzündeki yıldızlar parlak noktalar olmaktan çıkıp yumuşak bir tülün ardındaymış gibi bulanıklaştı. Kıpır göz kapaklarını dinlendirdi ve kulaklarını rahatça yana bıraktı.

Annesi Kıpır'ı kucağına alıp hemen yanındaki sıcak yatağa taşıdı. Kıpır yarı uykulu hâlde battaniyesinin kenarını tuttu; bahçedeki hamak artık kıpırdamıyordu, ama onun içinde yavaş salınımın huzuru sürüyordu. Yarım kalan oyun, yarının zıplayışları ve bütün sorular sabah sepetinde bekliyordu. Kıpır bir kez daha doğal nefes aldı, verirken yatağın onu güvenle taşıdığını hissetti. Pencereden gelen lavanta kokusu da odada sessizce dinleniyordu. Çok geçmeden cırcırın ezgisi rüyasına karıştı. Dinlenmenin, bedene günün bittiğini söyleyen nazik bir armağan olduğunu bilerek huzurla uyudu.