Mina ile Kırmızı Bisiklet: Cesaretin İlk Pedalı

Küçük Mina, çınar ağaçlarıyla dolu sevimli bir kasabada, yemyeşil bir parkın hemen yanında yaşardı. Kıvırcık kestane rengi saçları, yanaklarındaki minik çilleri ve hardal sarısı tulumuyla tatlı mı tatlı bir kızdı. Bahçesinin köşesinde, ona dedesinin hediye ettiği kırmızı bir bisiklet dururdu. Ama Mina çok utangaçtı ve o parlak bisiklete binmeye bir türlü cesaret edemezdi. Ya düşersem diye düşünürdü hep, usulca içini çekerek.

Her sabah pencerenin ardından parktaki çocukları izlerdi. Onlar gülüşerek, rüzgârı yararak bisikletleriyle turlar atardı. Mina da onların arasına karışmayı, çınarların altında pedal çevirmeyi çok isterdi. Ama her seferinde boğazına bir yumru oturur, ayakları geri geri giderdi. Kırmızı bisikletinin gidonunu tutar, sonra usulca bırakırdı. Belki yarın derdi kısık bir sesle. Ne var ki yarınlar gelip geçer, cesareti bir türlü toplanmazdı.

Bir akşamüstü dedesi onu bahçenin köşesinde, dizlerini kucaklamış otururken buldu. Yanına çömeldi, sıcak bir gülümsemeyle saçlarını okşadı. Mina'm dedi yumuşacık, cesaret hiç korkmamak değildir; korksan bile bir adım atabilmektir. Düşersen, ben hemen yanındayım. Mina dedesinin gözlerindeki güvene baktı. İçinde minik bir umut ışığı yandı. O gece yastığına başını koyarken, ilk kez yarın deneyeceğim diye fısıldadı kendine.

Ertesi sabah güneş doğar doğmaz Mina bisikletini parka götürdü. Dedesi selesinden tuttu, o da titreyen elleriyle pedallara bastı. Birkaç metre gitti gitmesine ama sonra dengesini kaybedip yumuşacık çimenlerin üstüne devrildi. Dizi hafifçe acımıştı, gözleri dolmuştu. Yapamıyorum dedi burnunu çekerek. Dedesi elini uzattı: Düşmek, öğrenmenin ilk adımıdır minik yolcum. Hadi, bir kez daha. Mina derin bir nefes aldı ve yeniden selenin üstüne oturdu.

Bu kez farklı bir şey oldu. Mina pedalları çevirdikçe bisiklet düzgünce ilerledi, tekerlekler çınarların gölgesinde şıkır şıkır döndü. Dedesi usulca elini bıraktı ama Mina bunu fark bile etmedi. Rüzgâr saçlarını dalgalandırıyor, yüreği sevinçle çarpıyordu. Bak dede, biniyorum! Gerçekten biniyorum! diye haykırdı gülerek. Parktaki çocuklar alkışlayıp yanına koştu. Utangaç Mina, o gün hem bisiklet sürmeyi hem de yeni arkadaşlar edinmeyi başarmıştı.

Sevgili çocuklar, bazen yeni bir şeyi denemek yüreğimizi hızla çarptırır, tıpkı Mina gibi. Ama unutmayın: cesaret, hiç korkmamak değil, korksak bile bir adım atabilmektir. Her düşüş, bizi başarıya biraz daha yaklaştırır. Eğer sizin de içinizden bir şey yapmak geçiyorsa, derin bir nefes alın ve deneyin. Kim bilir, belki de en güzel maceralarınız, atacağınız o ilk küçük adımın ardında sizi bekliyordur.