Mino ve Ayçiçeği Yastığının Uykucu Sırrı
Ihlamur ağacının kökleri arasındaki küçük evde Mino'nun uyku saati gelmişti. Mino dişlerini fırçaladı, lavanta pijamasını giydi ve yuvarlak yatağına tırmandı. Her gece başını koyduğu Ayçiçeği Yastığı hafifçe tarçın ve kuru çimen kokardı; fakat o akşam yastığın rahatlatıcı kokusu kaybolmuştu. Mino burnunu kumaşa yaklaştırdı, sonra odada telaşla dolaşmaya başladı. Yuvarlak pencereden içeri süzülen gece böceği Luma, “Belki koku saklanmadı; belki ev henüz uykuya hazır değildir,” diye fısıldadı.
Mino önce oyuncak sepetine baktı. Ahşap tren rayları halının üstünde kalmış, üç resimli kitap yatağın yanında üst üste yığılmıştı. Hepsini bir anda toplamak yerine yavaşça beş nefes aldı. Her nefeste omuzları biraz daha aşağı indi. Rayları sepete yerleştirdi, kitapları üç raflı minik kitaplığa dizdi ve yalnızca o gece okuyacağı ince kitabı seçti. Luma turkuaz ışığıyla acele etmeden ona eşlik etti. Oda düzenlendikçe yastığın altın yaprakları sanki çok hafif bir güneş gibi yumuşakça parladı; sessizlik iyice derinleşti.
Sonra Mino krem taş ocağın yanındaki mavi kupaya ılık su doldurdu. Bir yudum aldı, yüzünü yıkadı ve yuvarlak pencerenin adaçayı perdesini yarıya kadar kapattı. Dışarıda ıhlamur yaprakları rüzgârla hışırdıyordu. Mino yatağın kenarına oturup günün üç güzel anını düşündü: arkadaşıyla paylaştığı armut, yağmurdan sonra bulduğu parlak taş ve annesine taşıdığı küçük sepet. Her anıyı düşündüğünde Ayçiçeği Yastığı'na bir altın ışık tanesi kondu. Kayıp koku usulca geri dönmeye başladı.
Mino seçtiği kitabın resimlerine baktı; sözcükleri yüksek sesle okumak yerine hikâyeyi zihninde yavaşça anlattı. Luma pencerenin önünde kanatlarını dinlendirdi. Mino ayak parmaklarını gevşetti, sonra bacaklarını, karnını, omuzlarını ve çenesini sırayla rahatlattı. Yastığı kulağına yaklaştırınca bir deniz kabuğu gibi sessiz, düzenli nefeslerini duydu. Tarçınla kuru çimen kokusu şimdi belirgindi. Mino, yastığın büyüsünün odadaki eşyalarda değil, her akşam aynı sakin adımları izleyince bedeninin aldığı güvenli haberde olduğunu anladı.
Ay, yuvarlak pencerenin kenarına süt rengi bir ışık bıraktı. Mino ince kitabı komodine koydu, mavi çoraplı ayaklarını battaniyenin altına çekti ve Ayçiçeği Yastığı'na başını yasladı. Luma son kez küçük bir tur çizip perdenin yanındaki yaprağa kondu. Ev de Mino'yla birlikte yavaşlamış gibiydi: ocak çıtırtısı sustu, fincandaki su duruldu, ıhlamur dalları hafifçe salındı. Mino ertesi akşam da uykuya hazırlanmanın bir yarış olmadığını hatırlayacaktı. Düzenli küçük adımlar, sakin nefesler ve güzel anılar, uykunun kapısını nazikçe açan üç anahtardı.
